“Οι 7 γριές τέχνες”
Ένας συγγραφέας σε πόλεμο με τον αγαπημένο του αναγνώστη, μια πορνοστάρ που διεκδικεί το ρόλο της Μήδειας, ένας σκηνοθέτης “εθνικής” καθημερινότητας, ένας, εκ περιτροπής, ζωγράφος, ένας, εκ γενετής, κατάδικος και άλλοι ψυχοπαθείς, είναι οι αφηγητές των μονολόγων του έργου. “Οι 7 γριές τέχνες”, παραδόξως, είναι μια συλλογή 8 διηγημάτων. Το δείγμα, βέβαια, και το είδος των μισαλλόδοξων ηρώων, δεν είναι αντιπροσωπευτικό.
Ένα διήγημα από την συλλογή θα βρείτε παρακάτω(το σκίτσο είναι της ask)
Ο συγγραφέας και ο αναγνώστης
Με λίγα λόγια, θα προσπαθήσω να σου πω τί προηγήθηκε της φανταστικής μας συνάντησής. Θα αφήσω τους γραμματικούς χρόνους, έρμαια των επιθυμιών της ιστορίας Μου. Ανεξάρτητα απ’ τον χωροχρόνο μας, εικαστικά τεχνάσματα, με τελικό σκοπό την κατασκευή μιας πιο άμεσης επαφής μεταξύ μας…
…Με τον αντίχειρα και τον δείκτη του αριστερού μου χεριού, έτριψα με στυλιζαρισμένη αμηχανία το πηγούνι μου. Στα δάχτυλα του δεξιού, είχε εγκλωβιστεί για πολύ ώρα ένα άνεργο στιλό, όπως ακριβώς το μυαλό μου είχε παγιδευτεί μπροστά στην αγνότητα του λευκού χαρτιού. Την σελίδα που αδυνατούσα να μελανιάσω με τα χτυπήματα κάποιας αναπάντεχα πρωτότυπης ιδέας. Δεν είχα κάτι καλύτερο να κάνω από το να γράψω, απόψε. Όμως όλες οι φράσεις ήταν ήδη γραμμένες και τα γράμματα είχαν εξαντλήσει όλους τους πιθανούς συνδυασμούς νοημάτων που θα άξιζε να λερώσουν μια κλινικά άσπρη επιφάνεια…Η συνέχεια εδώ
“Το μηδέν και το τίποτα”
«Το μηδέν και το τίποτα-PROXIMA ESTACION…ESPERANZA»,είναι ένα κοινωνικό,μεταφυσικό, αστυνομικό και ενίοτε σατυρικό μυθιστόρημα.Εν μέσω μιας τεράστιας οικονομικής κρίσης,τρεις φίλοι που ισορροπούν ανάμεσα στη φαντασία και τον κόσμο του περιθωρίου,απασχολούμενοι σε δουλειές του ποδαριού,αποφασίζουν να συγκατοικήσουν σε μια μικροσκοπική γκαρσονιέρα, με σκοπό να καταφέρουν να συγκεντρώσουν τα απαραίτητα χρήματα, για τη δημιουργία ενός reggae-bar που «θα αντιστέκεται πολιτιστικά, στον δυτικό τρόπο ταχυζωίας». Η ζωή τους, φαίνεται να κυλά αρμονικά παράλογα μέχρι που, άθελά τους, εμπλέκονται στις δολοφονίες τριών υπουργών πολιτισμού.
Αποσπάσματα από το μυθιστόρημα θα βρείτε παρακάτω :
Ο οιωνός κι ο εραστής
Μόλις το όπλο εκπυρσοκροτούσε, πάντοτε εκείνος ξυπνούσε. Δε προλάβαινε καν, να δει το πρόσωπο του θύματος και την ακρίβεια που είχε ο ίδιος στο σημάδι του. Έτσι μου έλεγε, τουλάχιστον…
Σηκωνόταν αμέσως απ’ το κρεβάτι του, κάθε φορά .Το ίδιο έκανε και πάλι. Πήγε στο μπάνιο, έριξε λίγο νερό στο πρόσωπό του και κάθισε στο υποτυπώδες γραφείο του. Το όνειρό του, το θεωρούσε ένα μυστηριώδη οιωνό. Ήταν γι’ αυτόν, ένα σημάδι πως έπρεπε ν’ αφήσει το ζεστό του πάπλωμα και να καταπιαστεί με το «μεγαλειώδες», αστυνομικό του μυθιστόρημα.
Η εφημερίδα
Η «επαγγελματική μου σταδιοδρομία», μ’ απασχολούσε έντονα απ’ την αρχή ήδη της εφηβείας μου, καθ΄ότι είχα μια έμφυτη περιφρόνηση προς οποιαδήποτε εργασία αποσκοπούσε μόνο στην αμοιβή, ή τα «μπράβο» των δικών μου. Ήξερα πως η κατασκευαστική εταιρεία του πατέρα μου, που παγιώθηκε ως μία απ’ τις μεγαλύτερες στην Ελλάδα, τη περίοδο της «επταετίας», με περίμενε. Το πτυχίο του πολιτικού μηχανικού ή του αρχιτέκτονα, ήταν προαιρετικά στη περίπτωσή μου.
Γνώριζα καλύτερα απ’ τον καθένα, πως θα γινόμουν απευθείας ένα ανώτερο κι ηγετικό στέλεχος, αφού θα στεκόμουν φοβερά αρνητικά σε μια ενδεχόμενη πρόσληψή μου ως απλού υπαλλήλου. Αυτό θα το απαιτούσα, όχι γιατί ήμουν τέκνο του πατρός μου, με μια προφανή παράκαμψη της αξιοκρατίας, αλλά γιατί προφανώς δεν είχα γεννηθεί για χαμαλοδουλειές.
Αναπαραγωγή σε εξέλιξη(Ι)
Το καλοκαίρι του 1950 στη Κυψέλη, στα προσφυγικά, ξύλινα σπίτια που είχαν κτιστεί όπως-όπως, δίπλα στη σχολή Ευελπίδων, γεννήθηκε εκτός γάμου κοινωνίας, ο γιος ενός άσημου μπουζουξή και μιας νεαρής παραδουλεύτρας μ’ ωραία φωνή.
Ο πατέρας του αγοριού, εκείνη τη στιγμή έπινε ούζο. O μεζές του, ήταν ένα κρεμμύδι με τέσσερις ελιές, μια λιτή σπεσιαλιτέ του ταβερνείου του Κοράκη. Κάτω απ’ τις μουριές, προσπαθούσε μ’ ένα ταλαιπωρημένο τρίχορδο τζουρά, να βρει μια μελωδία της προκοπής, ενώ η ζέστη του μεσημεριού και τ’ αλκοόλ, του μούσκευε με ιδρώτα τα δάχτυλα και τον έκανε να ρεύεται ξεδιάντροπα. Σκάλιζε ένα ξεκούρδιστο μινόρε, όταν ο Γρηγόρης, ο γιος της μαμής, του ‘φερε τα μαντάτα. Αφού γαμοσταύρισε τη φτώχεια του επτά φορές, σηκώθηκε κι ακολούθησε τρεκλίζοντας το αγόρι. Ούτε καν ρώτησε αν ήταν «παιδί» ή κορίτσι.
Αναπαραγωγή σε εξέλιξη(ΙΙ)
(Αύγουστος 1978)
«Ήρθατε μισή ώρα νωρίτερα. Αν θέλετε, περιμένετε στο σαλόνι κι όταν θα είναι έτοιμος ο γιατρός, θα σας φωνάξω», είπε η νοσοκόμα-γραμματέας του γυναικολόγου, μ΄ ένα πληθυντικό ευγενείας μάλλον υποτιμητικό στη χροιά και μ’ ένα βλέμμα που ξεπερνούσε, κατά πολύ, τα όρια της περιφρόνησης.
Η Λένα, αγνή και υπάκουη στις επιταγές μιας απάνθρωπης και αδικαίωτης ηθικής, γέμισε ενοχές και δάκρυα που έπνιξε. Κάθισε σε μια από τις δερμάτινες πολυθρόνες. Το λευκό σαλόνι με τα μαύρα, αιχμηρώς ορθογώνια έπιπλα, αναπαριστούσε στο χριστιανικό μυαλό της, το Θεό και το διάβολο. Το Καλό και το Κακό. Μια παρτίδα σκάκι, που ακόμα παιζόταν χωρίς να έχει κριθεί, απ’ τις δύο «υπερδυνάμεις» στο κεφάλι της, αντικατοπτρισμένη πλέον, σε ένα πραγματικό χωροχρόνο.
Εξίσωση σε χρώμα
Η Άννα βούτηξε το πινέλο της στο κόκκινο, δίχως να ξέρει τί θέλει να ζωγραφίσει. Μόλις είχε ξυπνήσει και τα πρησμένα μάτια της, έψαξαν το χρώμα που θα μπορούσε να διαστείλει κάπως, τις φοβισμένες, απ’ το μουντό φως της πραγματικότητας, ίριδες των ματιών της. Πριν το ακουμπήσει στο λευκό καμβά, έπιασε με το αριστερό της χέρι μια μισογεμάτη κούπα ελληνικό καφέ. Ρούφηξε με κλειστά μάτια το διεγερτικό ρόφημα και ξαναξάπλωσε, κρατώντας ακόμα το πινέλο που λέρωνε τώρα το στήθος της.
Μόλις την προηγούμενη μέρα, είχε απολυθεί πάλι. Δεύτερη φορά, μέσα σε τρεις μήνες. Δε θέλησε καν, να μάθει το λόγο. Τί σημασία είχε, άλλωστε; Δε καταλάβαινε, εξ’ αρχής, γιατί είχε νιώσει χαρούμενη όταν είχε προσληφθεί.
Ένας αμαρτωλός άγιος είναι απλά υπερήρωας
Κάποιος θα υποστεί ένα αναπάντεχο ατύχημα και μια ανεξίτηλη ουλή θα μείνει να του θυμίζει εκείνη τη στιγμή, για όλη του τη ζωή. Πρόκειται, προφανώς, για μια εγκεφαλική λειτουργία, αυτή η αντανάκλαση της ανάμνησης, πάνω στο σημάδι της πληγής.
Έχει όμως το ανθρώπινο δέρμα μνήμη; Ειδικότερα, μπορεί ένα τραγικό συμβάν να εμφανιστεί ως καταλύτης και να αλλάξει την ισορροπία μιας χημικής αντίδρασης; Καμιά επιστημονική έρευνα, δε κατάφερε έως τώρα, να αποδείξει το αντίθετο.
ΤΟ ΕΛΑΤΗΡΙΟ 