Cities_Night_city_027610_(παραμύθι πόλεως με αφηγητές τους λύκους)

Στον Αρθούρο Ρεμπώ, στον Μαγιακόβσκι και στον Σελίν

…Εμάς, η λέξη μας χρειάζεται για την ζωή.

Εμείς δεν αναγνωρίζουμε την ανώφελη τέχνη…”

Βλαντιμίρ Μαγιακόβσκι

Μια φορά κι έναν καιρό…

Όχι! Εδώ και τώρα. Πουθενά αλλού! Δίχως παρελθόν και μέλλον να μας χωρούν, εμάς και τα θλιμμένα μας εγκλήματα. Εδώ και τώρα λοιπόν και σε πρώτα πρόσωπα. Ας μην φορτώνουμε σε άλλους τις αφηγήσεις μας.

Μα…

Μα και ξεμά! Δεν έχει μα…Μην κάνεις πως δεν ξέρεις. Το πριν και το μετά, τους το έχουμε παραχωρήσει. Στον κάθε έναν και στην καθεμιά, ξεχωριστά. Εμείς δεσπόζουμε στο τώρα, ανέγγιχτοι απ’ τα τραγελαφικά τους όνειρα και τις μεταλλαγμένες τους μνήμες.

-Μα έτσι αρχίζουν πάντοτε τα παραμύθια, όμως.

-Δεν υπήρξε ποτέ η λέξη “πάντοτε”, για εμάς. Το “πάντοτε” και το “παρόν”, άλλωστε, είμαστε εμείς. Μα αυτοί δεν το ξέρουν. Μόνο οι αληθινοί λύκοι γνωρίζουν αυτή την παράμετρο…η συνέχεια εδώ

 

Καθώς είναι αδιανόητο για την τέχνη να ζει εκτός πραγματικότητας, ιδού ένα φανταστικό διήγημα, αφιερωμένο στα παιδιά και στους μαθητές που ζητούν την αλληλεγγύη μας… Γονείςκαι άνθρωποι όλου του κόσμου…το νου σας και το θάρρος σας. Τα παιδιά δεν είναι ούτε στρατιώτες, ούτε βάσεις δεδομένων!

images7

Ο σιδερένιος μεσημβρινός και η κυριολεξία της φωτιάς

Στα παιδιά και στους μαθητές

Η μπογιά πάνω στα καλοριφέρ ραγίζει. Το ωχρό ρούχο της μεταλλικής συσκευής σκίζεται από άλλη μια απότομη συστολή. Η ελάχιστη ζεστασιά της γκριζογάλανης αίθουσας σβήνει, πολύ προτού προλάβει να εδραιωθεί στο χώρο και στα κορμιά των μικρόσωμων ανθρώπων. Παρόλο που τα χαμηλού αναστήματος όντα, δεν έχουν ολοκληρώσει ακόμα την διαδικασία της σωματικής τους διάπλασης, κανείς δεν τα αποκαλεί πλέον “παιδιά”. Είναι ήδη ώριμα στελέχη της Τρίτης Κάστας. Άλλωστε έχουν σχεδόν όλα τους κλείσει το ένατο έτος διαβίωσης τους στην πηχτή ατμόσφαιρα και τους ολισθηρούς δρόμους της βιομηχανικής ναρκόπολης Κάιν. Έχουν ήδη …η συνέχεια εδώ


Η σπείρα…

Posted: January 28, 2012 in Uncategorized

Η «σπείρα», όταν ένα ελατήριο δεν βρίσκεται σε ηρεμία, αλλά σε ταλάντωση,  αλλάζει  σχήμα και μετατοπίζεται στο χωροχρόνο, ανάλογα με την ένταση των δυνάμεων  που ασκούνται και ξεσπούν πάνω της, την εκάστοτε  στιγμή. Η «σπείρα», στα καθ’ ημάς, θα είναι ο χώρος του ιστολογίου, όπου σε αυθαίρετες, χρονικές στιγμές και κατά τρόπο ελευθεριακό, θα «ανεβαίνουν» πλέον, τα καινούρια κείμενα, ιστορίες ή ποιήματα, ή ό,τι είναι να «ανεβεί», τέλος πάντων. Καλή ανάγνωση και καλή λευτεριά!

Επειδή είναι δύσκολο να εκφράσει κάποιος την άποψη πως κάποιοι κερδοφορούν, “καλλιτεχνούν”, κυνηγούν ψήφους ή ξεπλένουν τις ενοχές τους, μέσω του γενικού κι αόριστου “αντιρατσισμού”, χωρίς ο άνθρωπος αυτός να παρεξηγηθεί…λέμε και καμιά παραβολή για να περάσει η ώρα.

 

Ο κύκλος του νερού

(παραβολή δωματίου για δυο μάτια κι ένα τσιγάρο)

 

water-manΤο πέλαγος ανθίζει. Ύστερα, εξατμίζει τους σπόρους του πάνω απ’ το αλάτι που παστώνει την υγρή του κρούστα, καθιστώντας τα ρευστά και τα αέρια, ευδιάκριτα. Λίγο πιο πάνω, μέσα στην διάφανη αιθέρια λάσπη, τα σύννεφα φυτρώνουν κι αλλάζουν αποχρώσεις, καθώς περνούν από το στάδιο του λευκού βρέφους στην ενηλικίωση. Έτσι αργά, ξεδιπλώνεται η σπείρα του κοσμικού λαβύρινθου μπροστά στα ατελή μας μάτια και γεννιέται ο Ορίζοντας για να πλεύσει εκείνος. Μια φαινομενικά παράταιρη κουκκίδα, πάνω σε μια σάπια, μπαλωμένη βάρκα. Ένα σιωπηλό, εγωκεντρικό ψεγάδι, σαν γρατσουνιά που απαγορεύει σε μια υπέροχη φωτογραφία να γίνει καρτ-ποστάλ. Κανείς δεν ξέρει αν ο ναυαγός πετά ή αν πνίγεται κι αν ο ιδρώτας του ενώνεται με την θάλασσα ή σκαρφαλώνει στον αέρα. Γνωρίζουμε όλοι όμως, κι ας παριστάνουμε τους ανήξερους, πως έτσι πρέπει να γεννηθεί για να είναι ικανός να χωθεί στα σπλάχνα μιας ιστορίας που δεν έπαψε ποτέ να συμβαίνει και πως θα ήταν άδικο για κάποιον ατάλαντο γραφιά, να την χωρέσει κάτω από ένα λάβαρο ή μέσα σ’ έναν και μόνο αιώνα ή ακόμα και στην ασφυκτική λιθόσφαιρα ενός και μόνο πλανήτη…η συνέχεια εδώ

 

OLYMPUS DIGITAL CAMERAΟ ψευδής ορισμός και η σκόπιμη παρερμηνεία της ομηρικής «Ιθάκης»

-Έξω! Έξω! Χάσου απ’ τα μάτια μου, αλήτη!
Δεν χρειαζόταν η προτροπή της μάνας του για να ξεκουμπιστεί απ’ το σπίτι. Το φως της λάμπας ήταν αρκετό για να εξαϋλώσει την φαντασία του και να τον διώξει. Μ’ ένα του σάλτο εκτινάχθηκε απ’ το κρεβάτι και προσγειώθηκε πάνω σε μια στοίβα από κουτάκια μπίρες. Μ’ ένα τσαλακωμένο τενεκεδάκι κολλημένο στη σόλα, ξεπόρτισε με θόρυβο απ’ το σκηνικό της προσωπικής του νύχτας. Τρεις ώρες ήταν ξαπλωμένος κοιτώντας τον μουχλιασμένο ουρανό του μικροσκοπικού του δωμάτιου. Οι δύσοσμοι αστερισμοί του, ξεπηδούσαν σιγά-σιγά σα μύκητες ανάμεσα στους σκασμένους σοβάδες κι έμπαιναν σε τροχιά χάρη στην ζαλάδα του. Όταν το σύμπαν του ταβανιού ζητούσε την βοήθειά του για να συνεχίζει να στροβιλίζεται, εκείνος κουνούσε περιστροφικά τον αυχένα του κι έδινε κάποιο ενδιαφέρον σε ένα ακόμα νεκρό καλοκαίρι...η συνέχεια εδώ

 

275251Με αφορμή τον ξεσηκωμό των εργατριών των κλωστουφαντουργείων της Νέας Υόρκης την 8η Μαρτίου του 1857, εξ’ αιτίας των απάνθρωπων συνθηκών εργασίας τους και την αιματηρή καταστολή των διαδηλώσεών τους από τα σώματα ασφαλείας, το Ελατήριο δημοσιεύει σήμερα (που γενικά κι αόριστα ορίζουμε το τρέχον εικοσιτετράωρο ως την “Παγκόσμια Ημέρα της γυναίκας”)   το παρακάτω διήγημα για την εκμετάλλευση της ζωής κάποιων γυναικών από τους παγκόσμιους μαστροπούς του ανθρώπινου γένους.

 

Φωτογραφία:Σύλληψη εργάτριας από την αστυνομία,Νέα Υόρκη-8 Μαρτίου 1857

Η μεταφορική σημασία μιας πραγματικής πολιορκίας

Φωτογραφία:Δημόσιος εξευτελισμός αφροαμερικανής σκλάβας του 19ου αιώνα-Πηγή:Μουσείο Αμερικάνικης Ιστορίας

NW0204Σύμφωνα με τα κείμενα της Παλαιάς Διαθήκης, πριν καταστρέψουν οι Ισραηλίτες την Ιεριχώ, γύρω στο 1410π.χ., είχαν στείλει δυο κατασκόπους τους στην πόλη. Εκεί, οι δυο άντρες φιλοξενήθηκαν από μια πόρνη, την Ράαβ, η οποία πείστηκε, κατά τις Γραφές, να ασπαστεί την θρησκεία τους και τον ένα Θεό τους. Όταν ο βασιλιάς της Ιεριχούς, υποψιάστηκε την ύπαρξη συνωμοτών, εντός των τειχών της πόλης, η ιερόδουλη γυναίκα τους βοήθησε να διαφύγουν, μέσω ενός σκοινιού που κρέμασε στο παράθυρό της. Το ίδιο σκοινί, υπήρχε κρεμασμένο, σύμφωνα με τον μύθο, και κατά την διάρκεια της άλωσης της πόλης από τα στρατεύματα του Ιησού του Ναυή, για να αναγνωρίσουν οι Ισραηλίτες το σπίτι της συνεργού τους και να μην σκοτώσουν την Ράαβ και τους συγγενείς της. Η Βίβλος, λέει πως τα τείχη της Ιεριχούς, έπεσαν όταν οι πολιορκητές έκαναν επτά περιφορές μαζί με την Κιβωτό της Διαθήκης, γύρω απ’ την οχύρωσή της κι έπειτα οι Ιερείς που προπορεύονταν της πομπής, φύσηξαν τις σάλπιγγές τους. Ο ήχος τους και μόνο, ήταν αρκετός για να καταρρεύσουν τα τείχη…Απ’ την Ιεριχώ δεν επέζησε κανείς, ούτε καν τα οικόσιτα ζώα των κατοίκων της, καθώς αυτή ήταν η εντολή του Ιεχωβά. Η Ράαβ, λέγεται πως έζησε την υπόλοιπη ζωή της, ως σύζυγος κάποιου υψηλά ιστάμενου άνδρα- ίσως και του ίδιου του Ιησού του Ναυή- και πως είναι πρόγονος του Μεσσία.

Η πόρτα έκλεισε ερμητικά. Ο νεαρός επιβήτορας, προτού την σπρώξει, ξεστόμισε στα χαναανιτικά, μια βρισιά που δεν θα ήταν ποτέ δυνατόν να μεταφραστεί, σε οποιαδήποτε σύγχρονη γλώσσα, δίχως να χάσει την ανατριχιαστική χυδαιότητά της σκορπώντας τις συνέπειες ενός απρόσμενου σοκ, πάνω στον ανυποψίαστο, φιλήσυχο, μη καπνιστή, θρήσκο κι ενάρετο αναγνώστη.

Την στιγμή που το ξύλινο κούφωμα τρανταζόταν γεμίζοντας σκόνη την μικρή κάμαρα, ο ξεθυμασμένος άντρας έφτυνε με περίσσια περηφάνια το πάτωμα του προθάλαμου του οίκου ανοχής που μόλις είχε ανεχτεί τις ορμονικές του ιδιοτροπίες. Η μητέρα της πόρνης, που εκτελούσε χρέη εισπράκτορα, ανταπάντησε με ένα ευγενικό χαμόγελο στην υπέρμετρη αυθάδεια του ασυγκράτητου αρσενικού, γνωρίζοντας πως ο πελάτης οφείλει να έχει πάντα δίκιο, αν αυτό συνάδει με την ομαλή λειτουργία μιας μικρής, οικογενειακής επιχείρησης που σέβεται τους κανόνες της αγοράς, περισσότερο απ’ την αξιοπρέπεια των μελών της…η συνέχεια εδώ

 

Ένα διήγημα του φανταστικού με ρεαλιστικές κατακλείδες. Το σκίτσο είναι της ask.

o_agrafosΗ απαρχή της λίθινης εποχής στον πλανήτη Ωρινάκα

Σημείωση: Ο Ωρινάκιος πολιτισμός, για έστω κι έναν που μπορεί να ενδιαφερθεί, θεωρείται ο αρχαιότερος του είδους homo sapiens. Από τα πιο βασικά χαρακτηριστικά του, είναι η χρήση λεπτοδουλεμένων, λίθινων εργαλείων και η κατασκευή περιδέραιων από οστά κι ελεφαντόδοντο. Σ’ αυτή τη περίοδο, ανήκουν οι αποκαλούμενες απ’ τους αρχαιολόγους “Αφροδίτες”(εδώλια γυναικών) και τα περιγραφικά σχέδια σε τοίχους σπηλαίων.

 

Καθώς είχε κουλουριαστεί πάνω στον νεκρό κορμό που συγκρατούσε τον ιστό της φυλακής του, δεν μπορούσε να δει τίποτα πέρα απ’ το τρομακτικό σκοτάδι που κυριαρχούσε κάτω απ’ τα σφραγισμένα του βλέφαρα. Οι κραυγές των θηραμάτων είχαν κοπάσει και το μόνο που συντρόφευε την σπαρακτική ηχώ της θύμησής τους, ήταν ο απαίσιος συριχτός ήχος των σιαγόνων που ανοιγόκλειναν καταβροχθίζοντας τα ματωμένα μέλη τους.

 

  Η ώρα περνούσε κι εκείνος ανίκανος να αντικρίσει, για άλλη μια φορά, το αποκρουστικό θέαμα μιας ανθρωποθυσίας, παρέμενε ακίνητος. Οι αναθυμιάσεις του μεθανίου που ανέβλυζαν οι εκδορές του εδάφους μπερδεύονταν με την μυρωδιά του ζεστού αίματος και του προκαλούσαν ναυτία. Έσφιξε τα χέρια του πάνω στο στομάχι του και ακουμπώντας το μέτωπό του στα χαλίκια, άρχισε να συσπάται ολόκληρος, απ’ το κλάμα και τον βήχα. Ύστερα, όταν πια δεν είχε απομείνει τίποτα άλλο να ξεράσει το σώμα του, βυθίστηκε, ξανά, στο γνώριμο σκοτάδι του. Ο χρόνος, κύλισε αόρατος κι αμέτρητος, ώσπου το συμπόσιο των θεών να λάβει τέλος…η συνέχεια εδώ

 

 Ένα από τα δύο, λίγο μεγάλα, διηγήματα ενός μικρού αφιερώματος του Ελατηρίου για όσους διαθέτουν κομμένους λογαριασμούς…Το σκίτσο είναι της ask…

SkytalodromiaΣκυταλοδρομία σε τεντωμένες λεωφόρους

  Το ξυπνητήρι, άρχισε πάλι να τρυπά τα αυτιά μου. Κάθε μέρα, συνηθίζει να δολοφονεί κι ένα καινούριο μου όνειρο. Θα πεθάνω, όταν δεν θα έχει άλλα όνειρα να μου σκοτώσει.

Την στιγμή που αγγίζω τα χείλη ενός ιδανικού εραστή ή στα κλάσματα του δευτερολέπτου που ένας εφιάλτης φτάνει στο οριστικό του τέλος, μου στερεί την ηδονή ή την λύτρωση με την ρυθμική αναγγελία ενός εγερτηρίου. Σήμερα το ξεγέλασα, όμως. Δεν είχα ούτε ένα ενύπνιο όραμα, να του χαρίσω. Παρασυρμένη σε ένα βαθύ, χορταστικό λήθαργο, επέστρεψα σε άλλη μια μέρα, δίχως το παραμικρό ίχνος μιας νυχτερινής ανάμνησης…η συνέχεια εδώ

Το δεύτερο από τα δύο διηγήματα του μικρού αφιερώματος του Ελατηρίου σε όσους διαθέτουν κομμένους λογαριασμούς. Προς ανέργους, κακοπληρωμένους, χαμηλοσυνταξιούχους και ειδικά σε όσους επιμένουν να ζουν εμπειρικά αυτοσχεδιάζοντας, συνειδητά ή ασυνείδητα, το επόμενό τους βήμα. Το σκίτσο είναι της ask…

To χρονικό μιας ασύμβατης παρομοίωσης

OLYMPUS DIGITAL CAMERA(Κάποτε, ο αμερικάνος ψυχολόγος George Stratton (1865-1957) έκανε το εξής πείραμα:
Σφράγισε το ένα του μάτι και  προσάρμοσε στο άλλο ένα φακό, ο οποίος είχε την ιδιότητα να αντιστρέφει όλα τα αντικείμενα. Για πολλές μέρες, ο
Stratton έβλεπε τα πάντα ανεστραμμένα. Τελικά  όμως,  ο εγκέφαλος του προσαρμόστηκε στην οφθαλμική ατέλεια και αντέστρεψε εκ νέου τις ανάποδες εικόνες που λάμβανε μέσω του οπτικού νεύρου, απεικονίζοντας το περιβάλλον σα να μην υπήρχε ο φακός. Όταν ο Stratton έβγαλε τον φακό απ’ το μάτι του, έβλεπε πάλι τα πάντα ανάποδα για αρκετές ημέρες, μέχρις ότου ο εγκέφαλός του, να προσαρμοστεί ξανά στις καινούριες συνθήκες και να αναποδογυρίσει για άλλη μια φορά, το ομοίωμα του εξωτερικού του περίγυρου.
Το παραπάνω πείραμα, αποδεικνύει ότι τα μάτια μας δεν βλέπουν ακριβώς αυτό το οποίο συμβαίνει, μα αυτό που ο εγκέφαλος μας τα διατάζει να δουν…) 

 Οι ζαλάδες των προηγούμενων ημερών είχαν υποχωρήσει αισθητά. Ήταν ικανός πλέον να φέρνει τα πάνω-κάτω για αρκετές ώρες, σχεδόν δίχως ναυτία. Περήφανος  λοιπόν, για τον εαυτό του, άναψε ένα τσιγάρο και χάθηκε μέσα σε μια αναπάντεχη ποιητική διάθεση που είχε ζήσει για πολλά χρόνια εξόριστη σε μια απάτητη απ’ τους καθημερινούς συνειρμούς, γωνιά του μυαλού του…

 Οι σπείρες του  καπνού,  έπεφταν στο πάτωμα αργά, σαν τις ίνες του βαμβακιού που αποχωρούσαν διακριτικά, από ένα ξεφτισμένο, παλιό ρούχο…

   Ένας απρόσκλητος ήχος, διέκοψε αιφνιδιαστικά την αλλόκοτη ρουτίνα του…η συνέχεια εδώ

Τα blues του εξωγήινου

anti-racist

Καθώς γίνεται πολύς λόγος για την “ιθαγένεια”, νομίζει κανείς πως αν κάποιον εξωγήινο τον φέρει ο δρόμος του κοντά στη γαλάζια σφαίρα μας, θα δει σίγουρα, απ’ το παρμπρίζ του ιπτάμενου δίσκου του,  τα διακριτά, από χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά, σύνορα των κρατών μας. Ίσως δει κιόλας και τις περιφράξεις των οικόπεδων, ενός ηλικιωμένου θείου μας στο Κορωπί, ή ακόμα και το μαντρότοιχο του αυθαίρετου εξοχικού, ενός γνωστού μας, στο Σούνιο. Μάλλον γι’ αυτό δε μας επισκέπτονται, τελικά, οι εξωγήινοι. Δεν ξέρουν από ποιον πρέπει να πάρουν άδεια για να προσεδαφιστούν. Άσε που δεν έχουν και “χαρτιά” και μπορεί να καταλήξουν στην Αμυγδαλέζα. Τέλος πάντων, ο σύνδεσμος που ακολουθεί, περιέχει ένα πολύ μικρό διήγημα για τον, κατά τ’ άλλα, φιλόξενο πλανήτη μας…Τα blues του εξωγήινου

Και μια ιστορία να συμβαδίζει με την άνοιξη…

Μια θρασύτατη ερωτική ιστορία

      a   Κάθε μέρα περνάς κάτω απ’ τα πόδια μου και δεν σηκώνεις το βλέμμα σου, ούτε για αστείο. Άλλοτε ισορροπώ  πάνω σε μια τρεμάμενη σκάλα κι άλλοτε πάνω στο ξύλινο δρόμο μιας σκαλωσιάς που με σφηνώνει ανάμεσα στο ποτάμι που σε παρασέρνει και στον ουρανό που με χλευάζει. Άλλοτε σκυφτός χαμάλης, που δεν αξίζει ούτε μια ματιά σου κι απομένει μόνος, με συντροφιά τα χάδια της σκόνης. Πολυτεχνίτης κι ερημοσπίτης. Ξέρω τα πάντα, μαθαίνοντάς τα στη διαδρομή. Λίγο πριν ξεκινήσω, δεν γνώριζα τίποτα. Οι τσέπες μου είναι άδειες, εξ’ αιτίας ενός αλλόκοτου, κληρονομικού χαρίσματος. Είμαι αναγκασμένος λοιπόν, να μαθαίνω τα πάντα. Κι έτσι…συνέχεια

Πεζογραφία

Posted: September 16, 2011 in Πεζογραφία

“Οι 7 γριές τέχνες”

       Ένας συγγραφέας σε πόλεμο με τον αγαπημένο του αναγνώστη, μια πορνοστάρ που διεκδικεί το ρόλο της Μήδειας, ένας σκηνοθέτης “εθνικής” καθημερινότητας, ένας, εκ περιτροπής, ζωγράφος, ένας, εκ γενετής, κατάδικος και άλλοι ψυχοπαθείς, είναι οι αφηγητές των μονολόγων του έργου. “Οι 7 γριές τέχνες”, παραδόξως, είναι μια συλλογή 8 διηγημάτων. Το δείγμα, βέβαια, και το είδος των μισαλλόδοξων ηρώων, δεν είναι αντιπροσωπευτικό.

Ένα διήγημα από την συλλογή θα βρείτε παρακάτω(το σκίτσο είναι της ask)

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Ο συγγραφέας και ο αναγνώστης

Με λίγα λόγια, θα προσπαθήσω να σου πω τί προηγήθηκε της φανταστικής μας συνάντησής. Θα αφήσω τους γραμματικούς χρόνους, έρμαια των επιθυμιών της ιστορίας Μου. Ανεξάρτητα απ’ τον χωροχρόνο μας, εικαστικά τεχνάσματα, με τελικό σκοπό την κατασκευή μιας πιο άμεσης επαφής μεταξύ μας…

…Με τον αντίχειρα και τον δείκτη του αριστερού μου χεριού, έτριψα με στυλιζαρισμένη αμηχανία το πηγούνι μου. Στα δάχτυλα του δεξιού, είχε εγκλωβιστεί για πολύ ώρα ένα άνεργο στιλό, όπως ακριβώς το μυαλό μου είχε παγιδευτεί μπροστά στην αγνότητα του λευκού χαρτιού. Την σελίδα που αδυνατούσα να μελανιάσω με τα χτυπήματα κάποιας αναπάντεχα πρωτότυπης ιδέας. Δεν είχα κάτι καλύτερο να κάνω από το να γράψω, απόψε. Όμως όλες οι φράσεις ήταν ήδη γραμμένες και τα γράμματα είχαν εξαντλήσει όλους τους πιθανούς συνδυασμούς νοημάτων που θα άξιζε να λερώσουν μια κλινικά άσπρη επιφάνεια…Η συνέχεια εδώ

“Το μηδέν και το τίποτα”

«Το μηδέν και το τίποτα-PROXIMA ESTACION…ESPERANZA»,είναι ένα κοινωνικό,μεταφυσικό, αστυνομικό και ενίοτε σατυρικό μυθιστόρημα.Εν μέσω μιας τεράστιας οικονομικής κρίσης,τρεις φίλοι που ισορροπούν ανάμεσα στη φαντασία και τον κόσμο του περιθωρίου,απασχολούμενοι σε δουλειές του ποδαριού,αποφασίζουν να συγκατοικήσουν σε μια μικροσκοπική γκαρσονιέρα, με σκοπό να καταφέρουν να συγκεντρώσουν τα απαραίτητα χρήματα, για τη δημιουργία ενός reggae-bar που «θα αντιστέκεται πολιτιστικά, στον δυτικό τρόπο ταχυζωίας». Η ζωή τους, φαίνεται να κυλά αρμονικά παράλογα μέχρι που, άθελά τους, εμπλέκονται στις δολοφονίες τριών υπουργών πολιτισμού.

Αποσπάσματα από το μυθιστόρημα θα βρείτε παρακάτω :

Ο οιωνός κι ο εραστής

   Μόλις το όπλο εκπυρσοκροτούσε, πάντοτε εκείνος ξυπνούσε. Δε προλάβαινε καν, να δει το πρόσωπο του θύματος και την ακρίβεια που είχε ο ίδιος στο σημάδι του. Έτσι μου έλεγε, τουλάχιστον…

   Σηκωνόταν αμέσως απ’ το κρεβάτι του, κάθε φορά .Το ίδιο έκανε και πάλι. Πήγε στο μπάνιο, έριξε λίγο νερό στο πρόσωπό του και κάθισε στο υποτυπώδες γραφείο του. Το όνειρό του, το θεωρούσε ένα μυστηριώδη οιωνό. Ήταν γι’ αυτόν, ένα σημάδι πως έπρεπε ν’ αφήσει το ζεστό του πάπλωμα και να καταπιαστεί με το «μεγαλειώδες», αστυνομικό του μυθιστόρημα.

Η εφημερίδα

    Η «επαγγελματική μου σταδιοδρομία», μ’ απασχολούσε έντονα απ’ την αρχή ήδη της εφηβείας μου, καθ΄ότι είχα μια έμφυτη περιφρόνηση προς οποιαδήποτε εργασία αποσκοπούσε μόνο στην αμοιβή, ή τα «μπράβο» των δικών μου. Ήξερα πως η κατασκευαστική εταιρεία του πατέρα μου, που παγιώθηκε ως μία απ’ τις μεγαλύτερες στην Ελλάδα, τη περίοδο της «επταετίας», με περίμενε. Το πτυχίο του πολιτικού μηχανικού ή του αρχιτέκτονα, ήταν προαιρετικά στη περίπτωσή μου.

   Γνώριζα καλύτερα απ’ τον καθένα, πως θα γινόμουν απευθείας ένα ανώτερο κι ηγετικό στέλεχος, αφού θα στεκόμουν φοβερά αρνητικά σε μια ενδεχόμενη πρόσληψή μου ως απλού υπαλλήλου. Αυτό θα το απαιτούσα, όχι γιατί ήμουν τέκνο του πατρός μου, με μια προφανή παράκαμψη της αξιοκρατίας, αλλά γιατί προφανώς δεν είχα γεννηθεί για χαμαλοδουλειές.

 Αναπαραγωγή σε εξέλιξη(Ι)

   Το καλοκαίρι του 1950 στη Κυψέλη, στα προσφυγικά, ξύλινα σπίτια που είχαν κτιστεί όπως-όπως, δίπλα στη σχολή Ευελπίδων, γεννήθηκε εκτός γάμου κοινωνίας, ο γιος ενός άσημου μπουζουξή και μιας νεαρής παραδουλεύτρας μ’ ωραία φωνή.

   Ο πατέρας του αγοριού, εκείνη τη στιγμή έπινε ούζο. O μεζές του, ήταν ένα κρεμμύδι με τέσσερις ελιές, μια λιτή σπεσιαλιτέ του ταβερνείου του Κοράκη. Κάτω απ’ τις μουριές, προσπαθούσε μ’ ένα ταλαιπωρημένο τρίχορδο τζουρά, να βρει μια μελωδία της προκοπής, ενώ η ζέστη του μεσημεριού και τ’ αλκοόλ, του μούσκευε με ιδρώτα τα δάχτυλα και τον έκανε να ρεύεται ξεδιάντροπα. Σκάλιζε ένα ξεκούρδιστο μινόρε, όταν ο Γρηγόρης, ο γιος της μαμής, του ‘φερε τα μαντάτα. Αφού γαμοσταύρισε τη φτώχεια του επτά φορές, σηκώθηκε κι ακολούθησε τρεκλίζοντας το αγόρι. Ούτε καν ρώτησε αν ήταν «παιδί» ή κορίτσι.

   Αναπαραγωγή σε εξέλιξη(ΙΙ)

(Αύγουστος 1978)

«Ήρθατε μισή ώρα νωρίτερα. Αν θέλετε, περιμένετε στο σαλόνι κι όταν θα είναι έτοιμος ο γιατρός, θα σας φωνάξω», είπε η νοσοκόμα-γραμματέας του γυναικολόγου, μ΄ ένα πληθυντικό ευγενείας μάλλον υποτιμητικό στη χροιά και μ’ ένα βλέμμα που ξεπερνούσε, κατά πολύ, τα όρια της περιφρόνησης.

   Η Λένα, αγνή και υπάκουη στις επιταγές μιας απάνθρωπης και αδικαίωτης ηθικής, γέμισε ενοχές και δάκρυα που έπνιξε. Κάθισε σε μια από τις δερμάτινες πολυθρόνες. Το λευκό σαλόνι με τα μαύρα, αιχμηρώς ορθογώνια έπιπλα, αναπαριστούσε στο χριστιανικό μυαλό της, το Θεό και το διάβολο. Το Καλό και το Κακό. Μια παρτίδα σκάκι, που ακόμα παιζόταν χωρίς να έχει κριθεί, απ’ τις δύο «υπερδυνάμεις» στο κεφάλι της, αντικατοπτρισμένη πλέον, σε ένα πραγματικό χωροχρόνο.

  Εξίσωση σε χρώμα

   Η Άννα βούτηξε το πινέλο της στο κόκκινο, δίχως να ξέρει τί θέλει να ζωγραφίσει. Μόλις είχε ξυπνήσει και τα πρησμένα μάτια της, έψαξαν το χρώμα που θα μπορούσε να διαστείλει κάπως, τις φοβισμένες, απ’ το μουντό φως της πραγματικότητας, ίριδες των ματιών της. Πριν το ακουμπήσει στο λευκό καμβά, έπιασε με το αριστερό της χέρι μια μισογεμάτη κούπα ελληνικό καφέ. Ρούφηξε με κλειστά μάτια το διεγερτικό ρόφημα και ξαναξάπλωσε, κρατώντας ακόμα το πινέλο που λέρωνε τώρα το στήθος της.

   Μόλις την προηγούμενη μέρα, είχε απολυθεί πάλι. Δεύτερη φορά, μέσα σε τρεις μήνες. Δε θέλησε καν, να μάθει το λόγο. Τί σημασία είχε, άλλωστε; Δε καταλάβαινε, εξ’ αρχής, γιατί είχε νιώσει χαρούμενη όταν είχε προσληφθεί.

      Ένας αμαρτωλός άγιος είναι απλά υπερήρωας

   Κάποιος θα υποστεί ένα αναπάντεχο ατύχημα και μια ανεξίτηλη ουλή θα μείνει να του θυμίζει εκείνη τη στιγμή, για όλη του τη ζωή. Πρόκειται, προφανώς, για μια εγκεφαλική λειτουργία, αυτή η αντανάκλαση της ανάμνησης, πάνω στο σημάδι της πληγής.

   Έχει όμως το ανθρώπινο δέρμα μνήμη; Ειδικότερα, μπορεί ένα τραγικό συμβάν να εμφανιστεί ως καταλύτης και να αλλάξει την ισορροπία μιας χημικής αντίδρασης; Καμιά επιστημονική έρευνα, δε κατάφερε έως τώρα, να αποδείξει το αντίθετο.

Ποίηση

Posted: September 16, 2011 in Ποίηση
Tags:

“Ινδιάνα και Οδύσσεια”

        Η “Ινδιάνα και Οδύσσεια”, είναι μια ποιητική συλλογή, φαινομενικά ίσως, ετερόκλητων ποιημάτων. Το έργο διαιρείται σε τέσσερις, αλληλένδετες ενότητες. Σκόρπια κομμάτια του, βρίσκονται παρακάτω.

Στίχοι

Posted: September 16, 2011 in Στίχοι

Κάποιες απόπειρες, έμμετρης έκφρασης.