Το ελατήριο είναι ένας ζωντανός, γράφων οργανισμός. Ένα έλασμα που γεννήθηκε στην Αθήνα, μεγάλωσε στην καταπράσινη Κυψέλη και κατοικεί ακόμα στο κέντρο της πόλης. Στο πλαίσιο της “δια βίου εκπαίδευσής” του, έχει ασκήσει δεκάδες επαγγέλματα δίχως να “προκόψει ποτέ”, με την στενόμυαλη οικονομική έννοια του όρου. Χάριν ευκολίας και για την αποφυγή φορολογικών μπερδεμάτων με τους υπόλοιπους υπηκόους, του δώθηκε κάποτε κι ένα κανονικό όνομα .
Το Ελατήριο εύχεται καλό μήνα και καλό καλοκαίρι σε συντρελατήριους και συντρελατήριες με ένα sci-fi-παραμύθι ή ίσως παραμύθι-sci-fi ή μπορεί και τίποτα από τα δύο.( δεν μας πολυνοιάζει κιόλας γιατί τα ελάσματα δεν πιστεύουν στις ταξινομήσεις των κατεστημένων εντομολόγων-κριτικών )
Στις σπείρες του Ελατηρίου λοιπόν, ανεβαίνει, γαργαλώντας μάλιστα εντελώς αδιάκριτα και ξεδιάντροπα την ραχοκοκαλιά του, μια ιστορία που αποπειράται να απαντήσει στα παρακάτω, πιο καίρια, υπαρξιακά και ενεργειακά ερωτήματα της πολυτάραχης περιόδου που διανύουμε.(εξαιρώντας φυσικά την χρήση μάσκας σε δημόσιους, ιδιωτικούς και εξωγαλαξιακούς χώρους, τον νέο οικοδομικό κανονισμό που προβλέπει την κατασκευή αστυνομικού φυλακίου πλησίον του λουτρού και του υπνοδωματίου σε κάθε υπό ανέγερση κατοικία και τις φήμες περί ίδρυσης του νέου Κόμματος Ορθόδοξων Αποτριχωμένων από την Λατινοπούλου και τον Μπογδάνο).
Α) Υπάρχουν ιθαγενείς γυναίκες που υφαίνουν τους αστερισμούς της νύχτας πάνω σε κλαδιά βαθυγάλανων κάκτων;
Β)Ποιες είναι οι μέθοδοι προσέγγισης και οι ιδιαιτερότητες ενός ιπτάμενου, ιδεοψυχαναγκαστικού τσακαλιού;
Γ)Άραγε πόσο δύσκολο είναι να κατασκευάσει κανείς ένα αστρόπλοιο που χρησιμοποιεί ως καύσιμο τον στατικό ηλεκτρισμό που παράγεται από τα χάδια σε γάτες;
Δ)Πόσο μεγάλα είναι τα ονόματα των παιδιών της εξωγήινης φυλής Δ.Α.Τ.Ν.Π.Κ.Κ.Ε.Α.Ρ.Κ.Γ.Τ.Δ.Σ.Γ.(Δεν Αφήνουμε Τίποτα Να πέσει Κάτω Κι Έχουμε Αρκετά Ράμματα Και Για Την Δική Σου Γούνα), της σχολαστικότερης φυλής ινδιάνων στο γνωστό σύμπαν;
Ε)Αυνανίζονται οι Ανδρομεδιανοί Κόπτες;
Τις απαντήσεις σε αυτά άλλα και σε πολλά άλλα προβλήματα, θα τις βρείτε διαβάζοντας την ιστορία που κρύβεται στον σύνδεσμο που ακολουθεί.
Καλή ανάγνωση και καλή λευτεριά!!!
υγ: μην ξεχνάτε να συνεισφέρετε στο ταξίδι των ιστοριών που σας κρατούν καλή συντροφιά πατώντας το κόμβιο της κοινοποίησης.(κοστίζει μόνο 0,00001 σεντ το αριστερό κλικ με τις σημερινές τιμές του Χρηματιστηρίου Ενέργειας)
Ένα διήγημα επιστημονικής φαντασίας του Ελατηρίου με αφορμή την 8η Μαρτίου ως μέρα μνήμης των γυναικείων αγώνων για ισότητα και κοινωνική χειραφέτηση.
Στην φωτογραφία απεικονίζονται κάποιες από τις συμμετέχουσες στην μεγάλη απεργία των εργατριών τσαγιού στην Ινδία, το 2011, εναντίον των σκληρών συνθηκών εργασίας και με βασικό τους αίτημα την αύξηση των αποδοχών τους, την οποία πέτυχαν.
Καλή ανάγνωση και καλή λευτεριά!!!
υγ: και φυσικά μην ξεχνάτε πως αν σας αρέσει μια ιστορία βοηθήστε την να ταξιδέψει πατώντας το ειδικό, μη πυρηνικό, κόμβιο της κοινοποίησης.
Το σώμα
1.
Η Λώρα, λίγες εβδομάδες νωρίτερα, δεν θυμόταν καν αν ήταν ποτέ κάτι άλλο πέρα από αυτό για το οποίο εκπαιδεύτηκε. Και η αλήθεια ήταν πως η εκπαίδευση της Λώρας κόστισε πολύ ακριβά στους δημιουργούς της. Οι κορυφαίοι εκπρόσωποι όλων των παλιών ιερατείων και οι πιο καλά καταρτισμένοι μηχανικοί μάρκετινγκ συνεργάστηκαν για να την εμπνευστούν. Η αφρόκρεμα των ψυχαναλυτών ανέκρινε χιλιάδες άντρες σκαλίζοντας τις πιο μύχιες φαντασιώσεις τους. Επιτελεία νευροχειρούργων, γενετικών μηχανικών και προγραμματιστές βιολογισμικών ξόδεψαν εκατοντάδες ώρες για να την υλοποιήσουν. Τέσσερις πολυεθνικοί οργανισμοί με αντικείμενο τα ερωτικά βοηθήματα και την συμβουλευτική γάμου αναγκάστηκαν να ξεχάσουν τον μεταξύ τους ανταγωνισμό και να συμπράξουν, επενδύοντας τα κεφάλαιά τους πάνω της. Δεκάδες κράτη ανέθεσαν στους καλύτερους δικηγόρους και ποινικολόγους της επικράτειάς τους την ρύθμιση της νομοθεσίας τους για να μπορέσει επιτέλους να βγει η Λώρα ανενόχλητη στις ελεύθερες αγορές τους. Η ίδια πάντως, δεν θυμάται να έδωσε ποτέ την συγκατάθεσή της στο φιλόδοξο πρόγραμμα. Η έμφυτη μνήμη της όμως ψεύδεται γιατί αυτή είναι η αλήθεια. Και δεν είναι το ψέμα η μοναδική κατηγορία που της προσάπτουν οι κατασκευαστές της, αλλά και η αχαριστία. Η αχαριστία για την τιμή που της έκαναν να την επιλέξουν, έστω κι από ένα τυχαίο γεγονός, ως πρότυπο για το ριζοσπαστικό τους προϊόν. Ως το αρχέτυπο των χιλιάδων κλώνων που συνέβαλλαν στην μείωση των περιστατικών άσκησης έμφυλης βίας σε μη μεταλλαγμένες γυναίκες και στην αποσυμφόρηση των σωφρονιστικών καταστημάτων αρρένων. Όσο για την “θυσία” της, για την οποία διαμαρτυρήθηκαν εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι στους δρόμους τριάντα τριών πρωτευουσών του κόσμου… Ποια “θυσία”; Ποιος αγώνας για έναν καλύτερο κόσμο δεν είχε θύματα; Ας μην είμαστε αφελείς. …η συνέχεια στον παρακάτω σύνδεσμο
(πρώτη δημοσίευση στο ιστολόγιο του δυσήνιου ίππου)
Το Ελατήριο έχει την χαρά να φιλοξενεί και πάλι ένα διήγημα του Ρωμανού. Μια ιστορία που μας εκμυστηρεύεται πως δεν υπάρχει μεγαλύτερη ελευθερία για τον άνθρωπο, πέρα από αυτήν που πηγάζει μέσα από την εθελούσια δέσμευση του ατόμου απέναντι στους αγαπημένους του, τις ιδέες του, τα συναισθήματά του και την πίστη του στην ομορφιά της ζωής. (και στο γράψιμο,ε;)
Στο ντεμπούτο του δημιουργού, πριν λίγους μήνες, τον είχα προειδοποιήσει πως από την στιγμή που μπήκε στον χορό τον περιμένω να χορεύει ασταμάτητα. Από ότι ξέρω έπονται και τα επόμενα διηγήματα από μέρους του γιατί τα χρειαζόμαστε. Όπως επίσης μαθαίνω και το πως οι κουβέντες μεταξύ συγγραφέων και αναγνωστών διά ζώσης, γύρω από μια Τέχνη που μας αφορά και μας συμπεριλαμβάνει όλους, θα συνεχιστούν. Το παρόν ιστολόγιο αλλά και ο δημιουργός του θα στηρίξει αυτές τις ενέργειες και από το δικό του μετερίζι, όχι γιατί έτσι επιβάλλεται, αλλά γιατί έτσι αγαπά .
Όπως έχουμε ξαναπεί, άλλωστε, δεν θα αφήσουμε στην “τουριστική” ματιά των αστών τις δικές μας ιστορίες.
υγ: όσον αφορά στην δική μας συνεισφορά στην ανάγνωση, την Τρίτη 8 Μαρτίου, ημέρα μνήμης των γυναικείων κοινωνικών αγώνων για χειραφέτηση, ελευθερία και δικαιοσύνη, το blog θα φιλοξενήσει και θα της αφιερώσει το διήγημα του με τίτλο “Το Σώμα” , ως ελάχιστο φόρο τιμής.
Καλή ανάγνωση και καλή λευτεριά!!!
Κάντε την χάρη στον εαυτό σας και απολαύστε το διήγημα του Ρωμανού στον παρακάτω σύνδεσμο. Αν σας ταξιδέψει ευχάριστα μέσα σας, πατήστε το ειδικό κουμπάκι και βοηθήστε την να ταξιδέψει:
“Ο Βουνός”,από σήμερα, κυκλοφορεί ελεύθερος, χωρίς περιοριστικούς όρους, στα βιβλιοπωλεία από τις εκδόσεις “Αλφειός .
συγγραφέας: το ελατήριο
εικονογράφηση: themis hatz. vasconcelos
Ένα φαντασιόπληκτο βουνό εύχεται να γίνει κάποτε θαλασσοπούλι. Τα βράδια μένει άυπνο σκαρώνοντας ιστορίες για μακρινούς τόπους από τους σκόρπιους ψιθύρους που κουβαλά ο άνεμος στα πέτρινα αυτιά του.
Ένα κορίτσι που ζει σε ένα τροχόσπιτο στην Καλιφόρνια παρατηρεί κάθε νύχτα την έρημο. δραπετεύοντας από τις κατεστημένες διαστάσεις του άχαρου παρόντος. Αγναντεύοντας τις σκιές πίσω απ’ τους κάκτους, καρτερά με λαχτάρα τον έφιππο Ινδιάνο που θα την λυτρώσει από τα “αδιάκριτα” χέρια του πατέρα της και χορεύει τον χορό της Φωτιάς, συντροφιά με φαντάσματα.
Μια τίγρης και ένα σμαράγδι σε ένα χωριό γεωργών κοντά στο Σινικό Τείχος, αποκτούν την μορφή δυο έφηβων κοριτσιών που προσπαθούν να κρύψουν από την “φιλήσυχη” κοινότητα τον “βλαβερό”, για την αναπαραγωγή εργατικών χεριών, έρωτά τους.
Μια νεαρή από τα Κάτω Πατήσια θέλει να δραπετεύσει από την νοικιασμένη, μικροσκοπική γκαρσονιέρα της που είναι χτισμένη από βρισιές και στριγκλίσματα κλάξον.
Ένας έφηβος κοσμοναύτης από τον πλανήτη των ατελείωτων πεδιάδων περιπλανιέται στο διάστημα γυρεύοντας να βρει την βουνοκορφή των ονείρων του.
Ένα κοράκι γεννιέται λευκό και η μάνα του το διώχνει απ’ την φωλιά. Εκείνο γυρνά από τόπο σε τόπο, δίχως να πάψει ποτέ να αναρωτιέται “γιατί τα πλάσματα είναι χωρισμένα απ’ τους μύθους σε καλότυχα και καταραμένα”.
Όπως συμβαίνει με όλες τις ιστορίες του κόσμου, ανεξάρτητα από το πού και το πότε συνέβησαν, οι παραπάνω αφηγήσεις πλέκονται μεταξύ τους για να δώσουν πνοή στον ίδιο μύθο.
Η γραφική νουβέλα “Ο Βουνός” είναι το αποτέλεσμα της κοινή προσπάθειας ενός συγγραφέα, ενός εικονογράφου, μιας επιμελήτριας(Alex Zdravkowich) και ενός γραφίστα(Τάκης Θέλω Να Μείνω Ανώνυμος) με σκοπό την παραγωγή ενός βιβλίου όπου οι δημιουργοί και οι συντελεστές θα καταλήξουν μόνοι τους, με δημοκρατικές διαδικασίες και αλληλοσεβασμό, σε ένα ολοκληρωμένο αρχείο προς έκδοση.
υγ: ευχαριστούμε θερμά την ελένη τσιμπίδη για την πολύτιμη συμβολή της στην φιλολογική επιμέλεια.
…Στόχος μας, η αποκατάσταση, έξω απ’ τα πλαίσια της αστικής λογοτεχνίας, της τιμής των απέλπιδων φιλοδοξιών του λαού και τύφλα να χουν ο Σταντάλ, ο Φλωμπέρ ή ο Ντίκενς…”
Υβ Λε Μανάκ-ο κήπος, η δικαιοσύνη, τα κορίτσια και η αιωνιότητα
(Ο Υβ Λε Μανάκ γεννήθηκε το 1942 στο Παρίσι. Εργάτης-μονταδόρος από τα δεκαπέντε του, στα μέσα της δεκαετίας του 1960 γνωρίζεται με τον Γκυ Ντεμπόρ και τους καταστασιακούς, και συμμετέχει μαζί τους στο Μάη του 68)
Το ελατήριο(toelatirio.wordpress.com) φιλοξενεί το διήγημα ενός νέου συγγραφέα που ελπίζει να μας απασχολήσει πολύ στο μέλλον. Από την στιγμή της δημιουργίας του παρόντος ιστολογίου, ο συγγραφέας του πίστευε στην τέχνη αλλά και πιο συγκεκριμένα στην δύναμη της λογοτεχνίας των από τα κάτω και γύρευε συνοδοιπόρους γραφιάδες, οι οποίοι θα εκφράσουν τα βιώματα αλλά και τα όνειρα των εξεγερμένων συνειδήσεων. Τις ευχές όσων αντιστέκονται στην αλλοτρίωση, ζώντας μέσα στον πάτο του βαρελιού αυτού του κόσμου, και τις ανήσυχες φωνές των συγγραφέων-εργαζόμενων που θα αναλάβουν να βρουν και να “θυσιάσουν” τον λιγοστό, ελεύθερο χρόνο τους για να πέσουν με τα μούτρα και την φαντασία τους πάνω σε λευκές σελίδες και οθόνες, γεμίζοντας τες με ιστορίες που δεν μοιάζουν με εκείνες όσων μας περιεργάζονται και μας περιγράφουν από ψηλά, σαν υποδείγματα στατιστικών.
Με τον Ρωμανό έχω την τύχη να έχω συζητήσει γύρω από την λογοτεχνία και να μας ενώνουν η αγάπη μας για κοινούς συγγραφείς και ο έρωτάς μας για την επιστημονική φαντασία. Στον Αυτοδιαχειριζόμενο Χώρο Επί τα Πρόσω, στην Πάτρα, βρεθήκαμε να μιλάμε για την αξία της λογοτεχνίας των από τα κάτω σε έναν κόσμο όπου κάθε μορφή ανθρώπινης έκφρασης και επικοινωνίας τείνει να μετατραπεί σε εμπορεύσιμο προϊόν, ακαδημαϊκά τυποποιημένο. Επίσης, έχοντας διαβάσει ένα μεγάλο μέρος της δουλειάς του, θεωρώ πως αν δουλέψει κι άλλο για αυτό που αγαπά θα γίνει ένας θαυμάσιος συγγραφέας και θα γράψει κι άλλα, τόσο όμορφα διηγήματα.
Το έλασμα χαιρετίζει το ντεμπούτο του στο διαδίκτυο αλλά και στον κόσμο των εντύπων, αλλά παράλληλα του υπενθυμίζει πως από την στιγμή που μπήκε στον χορό, τον περιμένω να χορεύει ασταμάτητα. Αν θέλουμε μια τέχνη που να αφορά πραγματικά τις ζωές μας, μια λογοτεχνία γεμάτη φαντασία που θα μας εξωθεί, όχι να προσομοιώσουμε εντός ενός δωματίου, αλλά να βιώσουμε την ζωή με όλα μας τα συναισθήματα, ακολουθώντας τα όνειρά μας για έναν άλλο, πιο δίκαιο κόσμο, οφείλουμε να είμαστε προσηλωμένοι και πιστοί σαν κεραυνοβολημένοι εραστές σε αυτήν. Αλλιώς θα αφήσουμε, με δική μας ευθύνη, στην “τουριστική” ματιά των αστών την καταγραφή των δικών μας ιστοριών.
Επίσης οφείλουμε να διαμορφώσουμε και να διαφυλάξουμε μια άλλη, νέα ηθική μεταξύ των συνοδοιπόρων στην γραφή. Μια ηθική που δεν θα βασίζεται σε κλίκες και αλληλοκολακείες, αλλά στην αγνή αλληλεγγύη μεταξύ των ανθρώπων που θαυμάζουν ο ένας το έργο του άλλου και νοιάζονται για την τύχη του σαν να ήταν δικό τους. Όποιος συχνά αφαιρείται απ’ την καθημερινότητα σε ένα εργοτάξιο, σε ένα καφέ ή σε ένα γραφείο για χάρη μιας τρελής ιδέας, ή ξενυχτά εξαντλημένος πάνω από ένα πληκτρολόγιο, ταξιδεύοντας σε άλλους κόσμους, αποκομμένος από αυτό που μας επιβάλλεται ως πραγματικότητα, καταλαβαίνει τι εννοώ…
Καλώς όρισες, σύντροφε…
Με αγωνιστικές αναπηδήσεις-το ελατήριο
Το διήγημα “Παίζουν ακόμα rock ‘n’roll”, σε μορφή pdf, στον παρακάτω σύνδεσμο.
Μετά την αυγουστιάτικη περιπλάνησή του σε νησιά και θάλασσες μαζί με το περιοδικό HUMBA, σήμερα ήρθε η κατάλληλη στιγμή για το “Γελαστό Σύννεφο”να επιστρέψει στην αγκαλιά του Ελατηρίου.
Μια αλλιώτικη, τρυφερή ιστορία για την κυριολεκτική αλλά και την μεταφορική πυγμαχία που αφορά τις γροθιές που δεχόμαστε καθημερινά στο στομάχι από τα άγχη και τις ανεκπλήρωτες ευχές μας.Μαζί με την Γιούπι, την ηρωίδα του, θα ρίξουμε γροθιές ενάντια στην κοινωνική αποξένωση και στους φόβους που φρενάρουν τις ζωές μας.
Το “One single dollar babe” είναι ένα sci-fi διήγημα με soundtrack από τους ήχους των “The Clash”, του John Fahey και της Gwenifer Raymond. Το graffiti του Banksy που το συνοδεύει είναι και το σήμα του ιστολογίου του ελάσματος από καταβολής του και καθιστά την ιστορία ξεχωριστή για τον δημιουργό της.
Πάμε Γιούπι, λοιπόν…
Καλή ανάγνωση και καλή λευτεριά…
υγ:Όπως πάντα, να θυμάστε πόσο εύκολο είναι να κάνετε τις όμορφες ιστορίες να ταξιδεύουν, απλά πατώντας το παρακάτω κουμπάκι της κοινοποίησης.
“…Αστραφτερά δεδομένα χαράζουν το σκοτάδι χοροπηδώντας από το πάτωμα έως την οροφή του δωματίου. Μέσα στην πλεξούδα οπτικών ινών 11ης γενιάς, εκατομμύρια πυγολαμπίδες πληροφοριών ταξιδεύουν πιστές στις προκαθορισμένες διαδρομές τους. Η Γιούπι ξυπνά ενοχλημένη απ’ τις συσκευασμένες αστραπές. Κουλουριασμένη στο λευκό κοχύλι λήθης από ανθρακονήματα, αναστενάζει. Η νυχτερινή δύσπνοια την είχε ωθήσει να αφήσει το καπάκι της κλίνης ανοικτό κι ενώ έξω ξημερώνει, ακόμα περισσότερο φως μπαίνει απρόσκλητο στα μάτια της. Προσπαθεί να απελευθερώσει το σώμα της από τα φθηνά, τραχιά σεντόνια κάνναβης. Οι άκρες τους τις ξεφεύγουν διαρκώς αφού τα δάχτυλά της είναι παγιδευμένα.
Η Γιούπι δεν έχει αποχωριστεί εδώ και πολλές ώρες τα κόκκινα γάντια του μποξ. Για άλλη μια φορά έχει κοιμηθεί αγκαλιά με τις σφιγμένες γροθιές της. Σηκώνεται και κοιτάζει έξω απ’ το παράθυρο του διαμερίσματος. Οι ιπτάμενοι συρμοί τρέχουν πάνω απ’ το κεφάλι της σηκώνοντας σύννεφα σκόνης στις ταράτσες των πολυκατοικιών της Ουρούκ. Οι τουρμπίνες των βαγονιών κάνουν τα πολυεστερικά τζάμια να τρίζουν, μα τα τρένα δεν μπορούν να πλησιάσουν καν την ιλιγγιώδη ταχύτητα του άγχους που πλημμυρίζει κάθε της σκέψη, μουδιάζοντας τα άκρα της. Χρωστάει τρία νοίκια. Κινδυνεύει με έξωση από το μικρό ισόγειο διαμέρισμα που κάποτε ήθελε να αφήσει γιατί την έπνιγε το σκοτάδι και τα αδιάκριτα βλέμμα όσων διέσχιζαν τον πεζόδρομο κάτω απ’ το παράθυρό της. Η Γιούπι απολύθηκε απ’ την προηγούμενη δουλειά της ως βοηθός ενός πανάκριβου ανδροειδούς λογοθεραπείας με δυο διδακτορικά εμφυτεύματα, σφηνωμένα στην κάρτα της μνήμης του. Στ’ αλήθεια σιχαινόταν να στέκεται δίπλα σε ένα ψηφιακό ανδρείκελο επιδεικνύοντας ασκήσεις σωστής άρθρωσης στους θεραπευόμενους που την κοίταζαν σαν κομπάρσο της ζωής της. Σαν αεροσυνοδό σε αστρόπλοιο που δίνει σχήμα στα λόγια του ακουστικού αρχείου που αφορά την εύρεση των σωστικών μέσων του σκάφους σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης. Οι μασητήρες, οι ζυγωματικοί και οι σφιγκτήρες μύες της να τεντώνονται και να κλείνουν στα όρια τους και οι μεσοαστοί πελάτες να γελούν ειρωνικά με τις γκριμάτσες του προσώπου της. Η Γιούπι έχει ένα πανέμορφο, ινδιάνικο πρόσωπο, ανίκανο να προσαρμοστεί στις ανάγκες μιας μητρόπολης. Ίσως για αυτό να την απέλυσαν ξαφνικά και τώρα το όνειρο για ένα διαμέρισμα με ένα ακόμα δωμάτιο και ένα μπαλκόνι να φαντάζει τόσο μακρινό.
Ξαφνικά χαμογελά δίχως να ξέρει τον λόγο. Ρίχνει το βλέμμα της στον “έξυπνο” σάκο του μποξ με τα δυο χέρια που κρέμεται στο κέντρο του δωματίου. Πάει καιρός που έχει κουραστεί πια να γρονθοκοπεί μονάχα τον εαυτό της, κουλουριασμένη σαν έμβρυο στο κοχύλι της. Ανοίγει ένα μεταλλικό συρτάρι και βγάζει από μέσα του ένα παλιό ψηφιακό αρχείο που είχε ανακαλύψει στα αζήτητα ενός ρακένδυτου πλανόδιου πωλητή. Πριν λίγες μόνο εβδομάδες δεν είχε ξανακούσει την μουσική των ανθρώπων της πρωτοηλεκτρικής περιόδου. Πλέον συλλαμβάνει τον εαυτό της να αλλάζει διαθέσεις ακούγοντας αρχαίες μελωδίες που την κάνουν να χτυπά τα χέρια και τα πόδια της ρυθμικά ή να μαστιγώνει το μέτωπό της με τα μακριά, μελαχρινά μαλλιά της.
Ακούγοντας το “lust for life” ενεργοποιεί τον σάκο που υψώνει τα δυο του χέρια απειλητικά εναντίον της, περιμένοντας την επόμενή της κίνηση. Εκείνη, δίχως να πάρει το βλέμμα της από πάνω του, ανοίγει τα παραθυρόφυλλα και ρίχνεται καταπάνω του. Οι διαβάτες πρέπει να δουν πως η Γιούπι δεν γρονθοκοπεί πια τον εαυτό της. Παλεύει καμιά φορά κι ας ματώνουν τα σαρκώδη χείλη της απ’ τις συνθετικές μπουνιές του άψυχου αντιπάλου της. Παλεύει όσο μπορεί κι ύστερα σωριάζεται αποκαμωμένη στο όστρακό της, έχοντας σφραγίσει πρώτα το παράθυρό της, ευάλωτη και πάλι στα περίεργα βλέμματα. Είναι δικαίωμα της να μάχεται όσο μπορεί…”(η συνέχεια στον παρακάτω σύνδεσμο)
(Αυτό δεν είναι ποίημα. Είναι ένα μανιφέστο κόντρα στον βαρύ χειμώνα που έρχεται και προσχέδιο μιας ομώνυμης νουβέλας.)
Γυρεύω έναν διαρκή Ενεστώτα
από φωτιά και σίδερο.
Μια καρδιά
από εξεγερμένο, εύφλεκτο υδρογόνο.
Αίμα συγκλονισμένο
από τις πιο σφοδρές, ηλιακές θύελλες.
Ονειρεύομαι και μια χαρακιά στις φλέβες
να στάζει καυτό σέλας
απανθρακώνοντας δίχως έλεος
αλαζόνες, μηχανικούς μισθοφόρους
και ασύρματους, διαπλανητικούς τραπεζίτες.
Δεν είμαστε πια αγάπη μου
οι οσιομάρτυρες του σύμπαντος.
Τα καλά παιδιά
που παριστάνουν τα άβουλα ψίχουλα
στην τραπεζαρία του κοσμικού θεάματος.
Τώρα μας τρέμουν
εμάς και τα σκασμένα μας χείλη
που ακόμα αναζητούν το φιλί
μπροστά στους καμένους ορίζοντες.
Εκατομμύρια μπάτσοι
μας καραδοκούν κρυμμένοι σε νεφελώματα
και περιφερόμενους βράχους.
Δακρυγόνα -μετεωρίτες
έπνιξαν τις πρώτες ευχές μας
σε ποτάμια από κλάμα και οξύ.
Κάτω απ’ το στραβό μάτι του Αλντεμπαράν
στήσαμε οδοφράγματα από σιωπή και σκόνη.
Στα γαλάζια λιβάδια του Τιτάνα
κυνηγηθήκαμε μαζί
απ’ τα σκυλιά ενός κερασφόρου αυτοκράτορα
που ξεδιψούσαν στην μπόχα μιας λίμνης μεθανίου.
Πηδηχτήκαμε σε μια παγωμένη σπηλιά
δίπλα στα γρυλλίσματά τους.
Θυμάσαι;
Θυμάσαι το Χάος φωλιασμένο
στις τρομαγμένες καρδιές μας;
Καταγεγραμμένοι νεκροί,
μωρό μου,
στα ληξιαρχεία επτά αστερισμών.
Καταζητούμενοι σε όλους τους ουρανούς.
Κι όμως μας τρέμουν
όταν ενώνουμε τα χείλη μας.
Απ’ τις στάχτες μας
γεννιούνται αδέσποτες σούπερ-νόβα
και διάφανα φεγγάρια.
Πάνω απ’ τα κεφάλια μας
στριφογυρνά ένας γαλαξίας
πηχτός από τις εκκρίσεις των οργασμών μας.
Κάηκα από εκατοντάδες άστρα
για να βρω το θάρρος να στο πω.
Παρίστανα τον σκλάβο
σε ορυχεία δίχως βαρύτητα.
Μαύροι γρανίτες και σκουριασμένες λαμαρίνες
φυτεύτηκαν για πάντα κάτω απ’ την πέτσα μου.
Συνδικαλίστηκα με την ανορεκτική μοιρολατρία μου
διαπερνώντας το Μέγα Νέφος του Μαγγελάνου
με προορισμό το τίποτα μιας ανέραστης αγνότητας.
Ξεκοιλιάστηκα
από εννέα ανδροειδή με την μορφή σου.
Όλα τους με κέρασαν
από ένα σ’ αγαπώ-αλγόριθμο
με την δική σου φωνή
για να με ξαπλώσουν
στα ευωδιαστά τους σφαγεία.
Παραπληγικά τσιμπούρια
της γενεαλογίας
μας ρούφηξαν το αίμα
με αντάλλαγμα
άχρηστες συμβουλές.
Σκότωσέ τα
πριν ξαναγγίξουν το βελούδινο
δέρμα σου
και ρίξτα στο φρεάτιο μιας μαύρης τρύπας.
Θέλω έναν διαρκή Ενεστώτα απ’ τα χάδια σου
και μια αιρετική βιολογία από αγάπη
γρηγορότερη απ’ το φως.
Ενστικτώδη και ανίκητη,
ποτισμένη απ’ τα σάλια που τρέχουν
στο μαξιλάρι σου όταν ονειρεύεσαι.
Ξύπνα γιατί κοιμάσαι
κάτω απ’ την φωτιά ενός άστρου
που έχει το όνομά μου.
Ξύπνα!
Αλλιώς κάποιο λογισμικό διαχείρισης συναισθημάτων
σφηνωμένο στον αυχένα σου
θα κηρύξει τον έρωτά μας παράνομο.
Ένας προϊστάμενος πλανητικής παράνοιας
θα σε βυθίσει στην κεκτημένη τους ταχύτητα.
Το ξέρεις πως τα κόκαλά μας
είναι φτιαγμένα από αστρικά κουφάρια;
Είμαστε κατασκευασμένοι
από τους πιο μεγαλοπρεπείς θανάτους.
Πουθενά δεν υπάρχει κενό.
Αν αφεθείς στην ψευδαίσθηση
αρρωσταίνεις.
Όλα δονούνται γύρω μας
από εξωτικούς, αόρατους χυλούς
και λέξεις εραστών και καθαρμάτων.
Ή εμείς ή αυτοί…
Βγάλε την μάσκα
και σήκω στα πόδια σου.
Άσε τους σαρκοφάγους μέντορες της αρετής
να μας κουτσομπολεύουν νηστικοί
στο άδειο σφαγείο.
Γλύψε την Αλήθεια
όπως σαλεύει αυτάρεσκα
πάνω σε έναν σπασμένο καθρέπτη
παριστάνοντας το είδωλό σου.
Φλέρταρε τους πιο επίμονους εφιάλτες σου.
Φαντάσου την ορθάνοιχτη αγκαλιά μου
ένα κοφτερό στιλέτο από ματωμένο ατσάλι
και διαμέλισέ τους
γελώντας
λίγο πριν χαράξει.
Ανέλαβε επιτέλους κι εσύ
την ευθύνη και την συγνώμη της τρέλας σου
κι έλα να χορέψουμε μαζί
στην μουσική μιας διαστρικής χορογραφίας.
Στρατοί ολόκληροι θα ζηλέψουν την γύμνια μας
και λιγωμένα πάλσαρ
θα κροταλίζουν στον Ρυθμό μας.
Βούτα στην θλίψη πριν έρθεις να με βρεις.
Στον πυθμένα της θα μας δεις να χορεύουμε
πάνω από νεκροταφεία ακρωτηριασμένων ονείρων
και πλαδαρών αγκαλιών.
Σε έναν διαρκή Ενεστώτα
που φτύνει κατάμουτρα
τους περίλυπους ηγεμόνες.
Τι περιμένεις, λοιπόν;
Η αντίστροφη μέτρηση ξεκινά απ’ τα σωθικά μας.
Κάποτε κοιμήθηκα μέσα σου
σε όλα τα ορφανά φεγγάρια
της Ανδρομέδας.
Λίγα λεπτά μετά
ένα ανδροειδές με τα δικά σου μάτια
με ξεκοίλιασε
κάτω από την ασήμαντη
γέφυρα
μιας άχαρης μητρόπολης.
Δεν φοβάμαι τίποτα, πια.
Έχω γλιτώσει από τα νύχια
όλων των ηλεκτρικών σου ομοιωμάτων.
Απ’ τις ουλές μου
αχνίζουν σκοτωμένες οι ενοχές μου.
Δεν χρωστάω τίποτα και σε κανέναν, πλέον.
Στροβιλιζόμαστε αιώνια
πάνω σε πέτρινες σφαίρες
μέσα σε ένα σύμπαν
από λέξεις εραστών και καθαρμάτων.
Ή εμείς οι αυτοί.
Διάλεξε.
Η αντίστροφη μέτρηση
δεν σταματά, πια.
Τα χείλη μας τρέμουν από την απουσία
κάτω από ένα ετοιμόρροπο στερέωμα.
Δεν έχουμε άλλο χρόνο για λέξεις.
.
Η υπό κατασκευή νουβέλα “Interstellar Chorography” φιλοδοξεί να ανακατεύσει τον κόσμο των καταραμένων ποιητών με τις σκοτεινές διαπλανητικές μητροπόλεις του cyberpunk sci-fi και τα απόκοσμα,ερημικά τοπία μακρινών πλανητών με το σκηνικό των θρύλων της Άγριας Δύσης.
Πάνω στις αφιλόξενες επιφάνειες ερειπωμένων κόσμων μαίνεται ένας διαστρικός πόλεμος επικηρυγμένων εραστών-δολοφόνων, αδιάφορων καθαρμάτων και ανδροειδών που χρησιμοποιούν το “σ’ αγαπώ” ως αλγόριθμο διαχείρισης συναισθημάτων προσπαθώντας να ξετρυπώσουν όσους αντιστέκονται ακόμη στην δυστοπία του Κενού Ανθρώπου(Homo Vacuum), παλεύοντας να αποδράσουν σε μιαν άλλη συμπαντική διάσταση.
Η εικονογράφηση θα είναι έκπληξη.
Υγ: Ο χειμώνας που έρχεται θα είναι πιο δύσκολος απ’ τους προηγούμενους. Σταθείτε με μια θαρραλέα, σφιχτή αγκαλιά σε όσους-ες αγαπάτε. Απώτερος στόχος κάθε εξουσίας άλλωστε, είναι να μας διαχωρίσει σε κούφιες μονάδες.
Για αυτό κι εκείνο που αποκαλούμε “Τέχνη”, στις μέρες μας οφείλει να είναι ένας ενδοσωματικός, εκρηκτικός μηχανισμός που θα μας εξωθεί να βομβαρδίσουμε με τα συναισθήματά μας την αληθινή ζωή. Να την βιώσουμε με όλες μας τις αισθήσεις, κόντρα σε κάθε είδους διαμεσολάβηση μεταξύ αγαπημένων προσώπων.
Η Τέχνη δεν πρέπει να καταντήσει ένας προσομοιωτής συναισθημάτων που αντικαθιστά το “ρίσκο” του να είναι κανείς ζωντανός, να γιορτάζει, να πονά και να εκτίθεται, με την “ασφάλεια” που του προσφέρει η ατομική απόλαυσή της στην μοναξιά ενός απρόσιτου δωματίου. Εκεί δηλαδή όπου η προσωπική του κατάσταση δεν θα επηρεάζει κανέναν άλλο.
Ας βγάλουμε λοιπόν τις “μάσκες” και τα “όστρακα” μεταξύ μας. Σκοτώνουν την ζωή μας. Και η Ζωή είναι πολύ πιο σημαντική απ’ την Τέχνη. Ας εναντιωθούμε στην συλλογική μας αποξένωση και ας εμπιστευτούμε περισσότερο τους κατακερματισμένους σε δεκάδες χωροχρόνους εαυτούς μας.
Ευχαριστώ θερμά την υπέροχη Αγνή Στρουμπούλη για το δάνειο του “Διαρκή Ενεστώτα”, όπως προέκυψε απ’ την όμορφη κουβέντα μας.
Από εδώ και πέρα θα συνεχίσουμε να ταλαντωνόμαστε με το διήγημα “One single dollar babe” που επιστρέφει σπίτι του και συνεχίζουμε με το πιο παιχνιδιάρικο “Κορ και Κλέβερ”.
Σε έντυπη μορφή θα ακολουθήσει “Ο Βουνός” από τις εκδόσεις απόπειρα και έπονται “Ο Έγχορδος Κυνηγός” και το “Interstellar Chorography”.
Ποια είναι τα γρανάζια που θέτουν σε κίνηση τον μηχανισμό μιας ιστορίας;
Πώς γεννιούνται οι χωροχρόνοι και οι χαρακτήρες που πλέουν μέσα τους;
Πώς δημιουργούνται οι ήρωες και αποκτούν τη δική τους ταυτότητα μέσα από τις επιθυμίες τους;
Το εργοτάξιο κατασκευής ιστοριών αφορά δώδεκα συναντήσεις στις οποίες μέσα από συγγραφικές ασκήσεις που άλλοτε θα μοιάζουν με παιχνίδι κι άλλοτε θα είναι αληθινές σπαζοκεφαλιές, αναζητούμε τις απαντήσεις στα παραπάνω ερωτήματα με σκοπό την εξερεύνηση της φαντασίας μας και την κατασκευή των δικών μας ιστοριών, κόντρα στην προσπάθεια μετατροπής μας σε παθητικούς δέκτες της δυστοπικής πραγματικότητας που μας περιβάλλει.
Πέρα από την ενασχόληση με το είδος του διηγήματος θα εξασκηθούμε στους θεατρικούς μονολόγους και διαλόγους, την δημιουργία μύθων και την λογοτεχνία του φανταστικού όπως και με διάφορες τεχνικές αφήγησης με σκοπό να κατανοήσουμε στην πράξη, και όχι θεωρητικά, καινούριους δρόμους για να εκφραστούμε γράφοντας.
Έναρξη σεμιναρίων και συνάντηση γνωριμίας: Πέμπτη 21/10/2021 στις 19:30
Το Ελατήριο είναι ένας ζωντανός γράφων οργανισμός.Μεταξύ άλλων είναι συγγραφέας της νουβέλας επιστημονικής φαντασίας :Στον πλανήτη Darwin, εκδ. Στάσει Εκπίπτοντες, 2018 , της συλλογής διηγημάτων (σ)τάσεις φυγής, εκδ. Στάσει Εκπίπτοντες, 2020 και του graphic novel ‘Ο Βουνός”-υπό έκδοση.
Από το 2011 διαχειρίζεται κι έχει την ευθύνη και την (ν)τροπή των κειμένων που ανεβοκατεβαίνουν στο προσωπικό του λογοτεχνικό ιστολόγιο: toelatirio.wordpress.com,
Υπήρξε λογοτεχνικός συνεργάτης του περιοδικού «Ψυχο-γραφήματα» και κείμενά του έχουν δημοσιευθεί σε λογοτεχνικούς ιστότοπους, όπως Σοδειά και Βibliotheque, και σε περιοδικά, όπως το «Δίφωνο», το «Fractal» και το HUMBA.
Έχει παρακολουθήσει σεμινάρια δημιουργικής γραφής με την Χριστίνα Οικονομίδου και τον Στρατή Χαβιαρά.
Συμμετοχή σε συλλογικά έργα: 23+1 ποιητές, εκδ. Ακρωτήρι, 2007 Ασημένια σελίδα, εκδ. Εντύποις, 2015 και 2016 (συλλογές διηγημάτων)
Οι θεατρικοί του μονόλογοι “Ράαβ”, “Το δόλωμα”,” Περσεφόνη”, έχουν ανέβει το 2016 στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης, σε σκηνοθεσία: Άννα Χατζηχρήστου.
Διακρίσεις: Ά έπαινος πανελλήνιου διαγωνισμού νουβέλας εκδόσεων εντύποις για το έργο: ο αδίστακτος λογιστής, 2016
Ο αποχαιρετισμός του Ελατηρίου στον ήρωα των παιδικών μας χρόνων με ένα πολιτικό, sci-fi διήγημα για την δύναμη του ποδοσφαίρου της αλάνας που δεν γνωρίζει σύνορα, όπως συμπεριλήφθηκε στο εξαιρετικό αφιέρωμα στον Μαραντόνα του περιοδικού HUMBA.
Ένα τηλεοπτικό σήμα φθάνει εκατομμύρια χρόνια μετά από την σημερινή ημέρα στον πλανήτη Άμπαλον, όπου ακόμα και το σχήμα της σφαίρας απαγορεύεται να αναπαραχθεί σε οποιαδήποτε κατασκευή γιατί γεννά παράξενους συνειρμούς ελευθερίας στους κατοίκους του.
Το βίντεο απεικονίζει παιδιά να παίζουν μπάλα κι έναν πιτσιρικά που ονομάζεται Ντιέγκο, ο οποίος δηλώνει με θάρρος πως κάποια μέρα θα κατακτήσει το παγκόσμιο κύπελο. Ο επιθεωρητής Γκλόγκορ θα αναλάβει να ερευνήσει κατά πόσο το συγκεκριμένο αρχείο έχει επηρεάσει την συμπεριφορά των υπάκουων και άριστων μαθητών στον πλανήτη του, μα κατά την διάρκεια της αποστολής του θα αρχίσει να αγαπά επικίνδυνα το ποδόσφαιρο και την εμμονή του Ντιέγκο να αυτοσχεδιάζει συνεχώς, παραμένοντας απρόβλεπτος για τους αντιπάλους του.
Με φαντασία και απείθεια απέναντι σε κάθε εξουσία, αποχαιρετάμε έναν θεό, όπως του αρμόζει. ADIOS DIEGITO!!!
Μην ξεχνάτε να μοιράζεστε τις ιστορίες που σας αρέσουν με το ειδικό “κλικ”! Με συγχαρίκια δεν πάνε πουθενά.
στον παρακάτω σύνδεσμο το διήγημα σε μορφή αρχείου pdf
Με αφορμή την Σαρακοστή των Άγιων Πατέρων, και με την συνέπεια που μας διακρίνει ενάντια στο τριαδικό ιδανικό της πατρίδας, της θρησκείας και της οικογένειας, δημοσιεύουμε(εγώ και οι πολλαπλές πτυχές μου,δηλαδή) ένα διήγημα από το Ελατήριο που στην πρωταρχική του μορφή δημοσιεύτηκε στο περιοδικό HUMBA στο πλαίσιο του αφιερώματος “Black lives matter-Say her name-I can’t breathe”.
Μια ιστορία για τον ρατσισμό, την θρησκευτική μισαλλοδοξία, την πατριαρχία και την κοινωνική καταστολή αφού η ατμόσφαιρα γύρω μας γίνεται ολοένα και πιο αποπνικτική.
Μια αφήγηση για τον Μαύρο Κάιν. Έναν “βιβλικό” ήρωα που αλλάζει χρώμα, φύλο και τρόπους αγώνα διασχίζοντας τους αιώνες κόντρα στον Θεό που θέλει να του επιβληθεί.
Όπως λέει κι ο-η ίδιος-α,ευλαβικά:
Κάποτε υπήρξα ο Ναβάχο σαμάνος που τώρα είναι αλκοολικός καθαριστής τζαμιών στον 69ο όροφο ενός ουρανοξύστη στο Σαν Φρανσίσκο. Οι παλιοί του φίλοι, τα τσακάλια στις βουνοκορφές, είναι πλέον οικόσιτοι ντελάληδες που ουρλιάζουν πάνω σε τσιμεντένιες ταράτσες ασυνάρτητες, κατακίτρινες ειδήσεις με βαρύγδουπους τίτλους, τρυπώντας τα αυτιά του λησμονημένου Ινδιάνου με βίτσια διασημοτήτων.
Ακόμα πιο πριν ήμουν μια στήλη άλατος. Το απομεινάρι σκόνης απ’ το στήθος της ανυπάκουης Σάρας που σνίφαραν οι ιεραπόστολοι αρχάγγελοι Σου ψέλνοντας «αλληλούια» καταμεσής του αφρικάνικου αέρα, πάνω από σκελετωμένα βρέφη.
Δεν είμαι η Εύα ούτε ο Αδάμ, Κύριε. Είμαι το δαγκωμένο μήλο που θέλει να σφηνώσει στον λαιμό Σου!
Το διήγημα “Ο Μαύρος Κάιν” σε μορφή αρχείου pdf εδώ .
Καλή ανάγνωση και καλή λευτεριά.
Υγ1: Θα το λέμε και θα το ξαναλέμε πως οι ιστορίες φτιάχνονται για να ταξιδεύουν και να συναντούν την φαντασία των αναγνωστών. Για αυτό τον λόγο, αν σας αρέσει η συγκεκριμένη ιστορία, μην διστάσετε να πατήσετε το κουμπί της κοινοποίησης παρακάτω και να συνδράμετε σε αυτό το ταξίδι. Αν θέλετε ανεξάρτητους δημιουργούς, βάλτε κι εσείς το χεράκι σας και διαδώστε το έργο τους αν το θεωρείτε αξιόλογο.
Υγ2:Αν είστε από αυτούς τους ισαποστάκηδες που μπροστά σε ό,τι ζούμε το μόνο που έχετε να πείτε είναι πως “καταδικάζετε την βία από όπου και αν προέρχεται”, δεν θεωρώ πως έχετε επισκεφτεί ένα ιστολόγιο της αρεσκείας σας. Πατώντας το βελάκι πάνω και αριστερά μπορείτε να επιστρέψετε από εκεί από όπου ήρθατε.
ΤΟ ΕΛΑΤΗΡΙΟ 