Το ελατήριο είναι ένας ζωντανός, γράφων οργανισμός. Ένα έλασμα που γεννήθηκε στην Αθήνα, μεγάλωσε στην καταπράσινη Κυψέλη και κατοικεί ακόμα στο κέντρο της πόλης. Στο πλαίσιο της “δια βίου εκπαίδευσής” του, έχει ασκήσει δεκάδες επαγγέλματα δίχως να “προκόψει ποτέ”, με την στενόμυαλη οικονομική έννοια του όρου. Χάριν ευκολίας και για την αποφυγή φορολογικών μπερδεμάτων με τους υπόλοιπους υπηκόους, του δώθηκε κάποτε κι ένα κανονικό όνομα .
” Δεν θα αναγνωρίσουμε τη δική μας αδικία αν δεν μπορέσουμε να φανταστούμε τη δικαιοσύνη. Δεν θα γίνουμε ελεύθεροι αν δεν φανταστούμε την ελευθερία. Δεν μπορούμε να απαιτούμε από κάποιον να προσπαθήσει να φτάσει στη δικαιοσύνη και την ελευθερία αν δεν είχε μια ευκαιρία να τις φανταστεί σαν κάτι εφικτό.”
Ursula K. Le Guin, “Το κύμα μέσα στο μυαλό”
Την Πέμπτη το βραδάκι, στις 8 στο cafe bar βιβλιοπωλείο LOCOMOTIVA (Σολωμού και Μπόταση 7, Εξάρχεια), σας περιμένουμε να κουβεντιάσουμε γύρω απο την σημασία της φαντασίας στην λογοτεχνία και την πολιτική, όπως και για την τέχνη των από τα κάτω. Επισης θα αφιερώσουμε χρόνο στην αγαπημένη μας επιστημονική φαντασία.
Καθότι δεν μας αρέσουν οι διαλέξεις όπου κάποιοι αναλαμβάνουν τον ρόλο των ειδημόνων και κάποιοι άλλοι τον ρόλο των θεατών, επιθυμούμε η συζήτηση να είναι ανοιχτή. Οπότε πάρτε ένα ποτάκι, χαλαρώστε και μοιραστείτε.
Απέναντι στην δυστοπία η φαντασία και οι δια ζώσης κουβέντες μας.
Το δεύτερο τεύχος του μικροπεριοδικού λαϊκής τέχνης “η τζούρα” κυκλοφόρησε
Ιαγουάρος σε μια ινδιάνικη διάλεκτο σημαίνει “αυτός που σκοτώνει με ένα σάλτο”.
Αυτός είναι και ο τίτλος της ιστορίας που φιλοξενείται στις σελίδες της τζούρας. Πρόκειται για ένα διήγημα για ιδιωτικά δάση και πάρκα με εισιτήρια, όπου οι μορφωμένοι, πτυχιούχοι homo sapiens του ανεπτυγμένου κόσμου πληρώνουν αδρά για να χαζέψουν μια συστάδα πεύκων.
Το ελατήριο σας υπενθυμίζει πως το μικροπεριοδικόν λαΐκής τέχνης “η τζούρα” είναι μια απόπειρα διασποράς αστικών μύθων σε καφενεία, βιβλιοπωλεία και στέκια της Αθήνας. Αποτελεί μια προσπάθεια συνεισφοράς στην δημιουργία μιας τέχνης που δεν θα μας αφήνει απέξω. Μιας τέχνης που δεν θα αποτελεί μονάχα “ψυχαγωγικό προϊόν” το οποίο αγοράζεται, καταναλώνεται και λησμονιέται σε τέσσερις τοίχους.
*Τα κείμενα κάθε τεύχους θα αναρτώνται και στο παρόν ιστολόγιο: toelatirio.wordpress.com, σε μορφή pdf, έτσι ώστε οποιοσδήποτε να μπορεί να τα εκτυπώσει.
**”η τζούρα” σε έντυπη μορφή συχνάζει χωρίς αντίτιμο στα παρακάτω βιβλιοπωλεία και στέκια:
Βιβλιοπωλείο “Αλφειός, Χαριλάου Τρικούπη 22, Αθήνα
cafe-bar-βιβλιοπωλείο “Locomotiva”, Σολωμού και Μπόταση,Εξάρχεια
κυκλοφορεί από σήμερα σε βιβλιοπωλεία και στέκια της αθήνας
Λίγα λόγια για το εγχείρημα
Το μικροπεριοδικόν λαΐκής τέχνης “η τζούρα” είναι μια απόπειρα διασποράς αστικών μύθων σε καφενεία, βιβλιοπωλεία και στέκια της Αθήνας. Εκεί όπου οι συνδονκιχώτες και οι συνδοκιχώτισσες συναντιούνται, συνομιλούν ή αράζουν να πάρουν μια ανάσα πριν αναγκαστούν να βουτήξουν ξανά στην αφιλόξενη ροή της μητρόπολης.
Το παρόν, λοξό εγχείρημα φιλοδοξεί να κρατήσει λίγη συντροφιά σε οποιονδήποτε αγαπά ακόμα τις ιστορίες έναντι των αποσπασματικών αφηγήσεων του κυρίαρχου τηλεοπτικού και διαδικτυακού ρεαλισμού και σε εκείνους που επιμένουν ακόμα να δραπετεύουν απ’ το σκρολάρισμα οθονών, ακονίζοντας την φαντασία τους με μύθους.
Τελος, η αναγνωστική ρουφηξιά που κρατάτε στα χέρια σας είναι μια προσπάθεια συνεισφοράς στην δημιουργία μιας τέχνης που δεν θα μας αφήνει απέξω. Μιας τέχνης που δεν θα αποτελεί μονάχα “ψυχαγωγικό προϊόν” το οποίο αγοράζεται, καταναλώνεται και λησμονιέται σε τέσσερις τοίχους.
*Τα κείμενα κάθε τεύχους της τζούρας, η οποία θα κυκλοφορεί, ανά άτακτα χρονικά διαστήματα, θα αναρτώνται και στο παρόν ιστολόγιο: toelatirio.wordpress.com, σε μορφή pdf, έτσι ώστε οποιοσδήποτε να μπορεί να τα εκτυπώσει.
**”η τζούρα” σε έντυπη μορφή συχνάζει ήδη στα παρακάτω βιβλιοπωλεία και στέκια:
Βιβλιοπωλείο “Αλφειός, Χαριλάου Τρικούπη 22, Αθήνα
cafe-bar-βιβλιοπωλείο “Locomotiva”, Σολωμού και Μπόταση,Εξάρχεια
Την επόμενη Τρίτη, το βραδάκι γύρω στις 8:00, στο cafe-bar-βιβλιοπωλείο Locomotiva (Σολωμού και Μπόταση 7, Εξάρχεια), μαζί με τους συγγραφείς Το Ελατήριο, Κωστή Τ. και εσάς συζητάμε για την σημασία της φαντασίας στην λογοτεχνία και την πολιτική, όπως και για την τέχνη των από τα κάτω. Επίσης αφιερώνουμε χρόνο στην αγαπημένη μας επιστημονική φαντασία.(αν υφίσταται ακόμα αυτός ο διαχωριστικός όρος στην εποχή που ζούμε)
Καθότι δεν μας αρέσουν οι διαλέξεις όπου κάποιοι αναλαμβάνουν τον ρόλο των ειδημόνων και κάποιοι άλλοι των θεατών, η συζήτηση θα είναι ανοιχτή. Οπότε πάρτε ένα ποτάκι, χαλαρώστε και μοιραστείτε.
Απέναντι στην δυστοπία, η φαντασία και οι δια ζώσης κουβέντες μας.
΄ Όταν οι στίχοι, η μουσική και οι σκέψεις αγνώστων μεταξύ τους ανθρώπων συναντιούνται ανάμεσα στις χιλιάδες άλλες κυματομορφές σημάτων που τρέχουν με την ταχύτητα του φωτός στις εκατομμύρια διακλαδώσεις καλωδίων των σπλάχνων της μητρόπολης.
Μια φορά κι έναν καιρό το ελατήριο εκσφενδόνισε στον κυβερνοχώρο ένα παράξενο ποίημα(;) με τον τίτλο “Καθρέπτες από σφουγγάρια”. Οι φράσεις ταξίδεψαν μέχρι τους MeQ που τις ξεχώρισαν πριν τις καταπιεί η λαίμαργη σιωπή των αλγόριθμων. Oι λέξεις βρήκαν το ταίρι τους σε μια μελωδία κι έγιναν το πρώτο ελληνόφωνο τραγούδι τους.
Το “E-maste” είναι αφιερωμένο σε όσους δεν καταπίνουν αμάσητο τον παραλογισμό, από όπου κι αν προέρχεται.
Το Σάββατο, 22 Απριλίου, στις 15:00, στα πλαίσια των εκδηλώσεων για τον Περίπατο του Βιβλίου, σας συστήνουμε (για λίγο) την γραφική νουβέλα “Ο Βουνός” κι έπειτα συζητάμε για την αξία της φαντασίας στην λογοτεχνία, την πολιτική και την ζωή μας.
Η συζήτηση θα πραγματοποιηθεί στο βιβλιοπωλείο των εκδόσεων “Αλφειός”, Χαριλάου Τρικούπη 22(εντός της στοάς).
Πιστοί στην ιδέα πως οι “κατεστημένες” παρουσιάσεις, όπου κάποιοι “ειδήμονες” μιλούν ακατάπαυστα σε κάποιους άλλους που αναλαμβάνουν τον ρόλο των ακροατών, δεν μας ικανοποιούν, ούτε μας αρέσουν, ανυπομονούμε να συνομιλήσουμε γύρω από τις ιστορίες που ενεργοποιούν την φαντασία μας και αδιαφορούν για την “ακαδημαϊκή” τους τυποποίηση.
Για να σας χαλαρώσουμε, αν έχετε τρακ, κερνάμε και τσιπουράκι.”
Και λίγα λόγια για τον Βουνό:
“Ένα φαντασιόπληκτο βουνό εύχεται να γίνει κάποτε θαλασσοπούλι. Τα βράδια μένει άυπνο σκαρώνοντας ιστορίες για μακρινούς τόπους από τους σκόρπιους ψιθύρους που κουβαλά ο άνεμος στα πέτρινα αυτιά του.
Ένα κορίτσι που ζει σε ένα τροχόσπιτο στην Καλιφόρνια παρατηρεί κάθε νύχτα την έρημο. δραπετεύοντας από τις κατεστημένες διαστάσεις του άχαρου παρόντος. Αγναντεύοντας τις σκιές πίσω απ’ τους κάκτους, καρτερά με λαχτάρα τον έφιππο Ινδιάνο που θα την λυτρώσει από τα “αδιάκριτα” χέρια του πατέρα της και χορεύει τον χορό της Φωτιάς, συντροφιά με φαντάσματα.
Μια τίγρης και ένα σμαράγδι σε ένα χωριό γεωργών κοντά στο Σινικό Τείχος, αποκτούν την μορφή δυο έφηβων κοριτσιών που προσπαθούν να κρύψουν από την “φιλήσυχη” κοινότητα τον “βλαβερό”, για την αναπαραγωγή εργατικών χεριών, έρωτά τους.
Μια νεαρή από τα Κάτω Πατήσια θέλει να δραπετεύσει από την νοικιασμένη, μικροσκοπική γκαρσονιέρα της που είναι χτισμένη από βρισιές και στριγκλίσματα κλάξον.
Ένας έφηβος κοσμοναύτης από τον πλανήτη των ατελείωτων πεδιάδων περιπλανιέται στο διάστημα γυρεύοντας να βρει την βουνοκορφή των ονείρων του.
Ένα κοράκι γεννιέται λευκό και η μάνα του το διώχνει απ’ την φωλιά. Εκείνο γυρνά από τόπο σε τόπο, δίχως να πάψει ποτέ να αναρωτιέται “γιατί τα πλάσματα είναι χωρισμένα απ’ τους μύθους σε καλότυχα και καταραμένα”.
Όπως συμβαίνει με όλες τις ιστορίες του κόσμου, ανεξάρτητα από το πού και το πότε συνέβησαν, οι παραπάνω αφηγήσεις πλέκονται μεταξύ τους για να δώσουν πνοή στον ίδιο μύθο“.
συλλογή διηγημάτων του Ρωμανού-εκδόσεις δυσήνιος ίππος, 2023
Αναπηδώντας πάνω στις σπείρες του, το ελατήριο χαιρετίζει το “Πανδαιμόνιο” του Ρωμανού. Μια συλλογή μύθων περιπλάνησης στην φαντασία με το βλέμμα καρφωμένο στις ιστορίες των από τα κάτω. Μια αρμάδα κειμένων που δεν αποστασιοποιείται “ακαδημαϊκά” από τις περιπέτειες των πρωταγωνιστών τους, σαν δημοσιογραφικές καταγραφές γεμάτες στατιστικά γραφήματα, αλλά αντίθετα τολμούν να πάρουν το μέρος των ηρώων.
Αφηγήσεις βιωμάτων, παράδοξες καταστάσεις και απελευθερωμένη, τραχιά φαντασία διασκέδασαν και συγκίνησαν το έλασμα κατά την ανάγνωσή τους. Το ελατήριο πάντα θα χαιρετίζει τέτοιες προσπάθειες διαισθανόμενο πως πρέπει επιτέλους “όλα τα λουλούδια να ανθίσουν” , μα και πιστεύοντας σε μια άλλη ηθική μεταξύ των δημιουργών. Μια ηθική που δεν θα πηγάζει από λιπαρές κολακείες και ανάγκη για κλίκες, αλλά από την αλληλεγγύη και την αλληλοεκτίμηση μεταξύ συγγραφέων που κατορθώνουν να συγκινούν.
Σε έναν κόσμο όπου άπαντες οι “ειδικοί” και οι “ειδήμονες” έχουν αναλάβει να μας σιωπούν, ας τους βομβαρδίσουμε με τις τρελές ιστορίες μας, Ρωμανέ. Δυσήνιε Ίππε, μην σταματάς να καλπάζεις.
Το Σάββατο 4 Φλεβάρη, στον Αυτοδιαχειριζόμενο Χώρο Επί Τα Πρόσω, θα λάβει χώρα η παρουσίαση της συλλογής του Ρωμανού, όπου θα έχω την τιμή να προλογίσω και να συζητήσουμε με όλους τους παρευρισκόμενους για την αξία της φαντασίας της λογοτεχνίας των από τα κάτω.
Και λίγα λόγια από το οπισθόφυλλο:
“Μια φορά και έναν καιρό ζούσε ένα πριγκιπόπουλο. Γεγονός που δεν θα μας απασχολήσει ιδιαίτερα, μιας και καμία από τις ιστορίες που φιλοξενούνται σε αυτό το βιβλίο δεν είναι η ιστορία του. ..
…Γιατί οι λέξεις που απαρτίζουν αυτό το βιβλίο δεν ανήκουν σε ανθρώπους με διαμάντια και στέμματα και γαλάζιο αίμα στις φλέβες τους.
Οι λέξεις που απαρτίζουν αυτό το βιβλίο ανήκουν σε ανθρώπους από κάτω. Ανήκουν στον γέρο χωρικό και στο δρεπάνι του…”
Πρωινάδικα και ιστότοποι που διαφημίζουν σέξι μαγιό για βρέφη, ουρλιάζουν μηχανικά εναντίον των βιασμών ανηλίκων. Σοκαρισμένες οι τηλεπερσόνες και οι έγκριτοι δημοσιογράφοι διατάζουν στρατιές υπαλλήλων να πληκτρολογούν τις λέξεις “παιδική πορνεία και πορνογραφία” σε μηχανές αναζήτησης.
Μανάδες της πατρίδας και της εγκράτειας, που ντύνουν τα κοριτσάκια τους σαν να ήταν τα αξεσουάρ στην τσάρκα τους για ψώνια, καταδικάζουν με στόμφο μαστρωπούς, τοπικούς κομματάρχες-μπακάληδες.
-Μην τρέχεις! Μην λασπώνεις τα ρούχα σου! Έλα να σε βάψω! Φτιάξε ένα προφίλ στο ίνσταγκραμ και ακολούθησε την μαμά! Τι να τα κάνεις εσύ τα παραμύθια;
Σεβάσμιοι, “χριστιανοί”, οικογενειάρχες συμφωνούν με τις συζύγους τους αραχτοί στους καναπέδες, ξεθυμασμένοι είτε από τις βόλτες στους στα μπουρδέλα είτε επιστρέφοντας στο σαλόνι εξερχόμενοι από καμπινέδες με μυρωδιά χλωρίνης, ξεθεωμένοι από τις τσόντες που είδαν στο smartphone που φουσκώνει την τσέπη τους.
“Πετυχημένοι”, ευυπόληπτοι κι αυτοδημιούργητοι προϊστάμενοι πωλήσεων αλλαντικών με χαμηλά λιπαρά κρυφοκοιτάζουν λιγωμένοι τα πόδια μιας συμμαθήτριας της κόρης τους, στηλιτεύοντας χρήστες ηρωίνης που παραπατούν λίγα μέτρα μακριά τους.
Σχιζοφρενείς παρουσιαστές ξεφτιλίζουν με “προοδευτική” συμπόνια ψυχοπαθείς τρανς που αυνανίζονται με δάκρυα σε διαλείμματα τοποθέτησηςς προϊόντων. Ύστερα παίρνουν θέση δίπλα στους εθνικόφρονες τραμπούκους και στα ΜΑΤ όταν ξυλοκοπούνται μέχρι θανάτου “παραβατικοί ομοφυλόφιλοι”.
Αφρόκρεμες νομοταγών νοικοκυραίων με πιστοποιητικά υγείας, ψηφιακή ταυτότητα, επιβεβαιωμένοι εχθροί της μαύρης εργασίας, αναλαμβάνουν μιζαδόροι διαχειριστές σε πολυκατοικίες με airbnb για πρόσφυγες, πέντε ευρώ το κεφάλι, 10 κεφάλια μόνο στο χολ.
ΜΙκροαστοί σε τσιμεντένιες γυάλες, ασφαλείς στην τηλε-εργασία τους και στην κατανάλωση τέχνης σε υψηλή ανάλυση, προφασίζονται κόπωση και ξαφνική αδιαθεσία όταν ο γιος τους φτάνει σμπαράλια στην εφηβεία του.
Εύποροι νεαροί “ριζοσπάστες”, δικαιωματιστές του κώλου και των εννιάμερων, καταλαμβάνουν το κέντρο της πόλης πληρώνοντας πανάκριβα ενοίκια, εξεγείρονται για την αυτοδιάθεση και την προστατευόμενη ονομασία προέλευσης του ιταλικού φινόκιο και έπειτα βγάζουν τον σκασμό, όντας ανέγγιχτοι από την εξαθλίωση, την ακρίβεια και τα εργατικά ατυχήματα.
Άνθρωποι στους σταθμούς των μέσων μαζικής μεταφοράς εξαφανίζονται ξαφνικά και απροειδοποίητα μέσα σε οθόνες αναρρόφησης ύπαρξης κινητών τηλεφώνων νέας γενιάς. Η πυροσβεστική αναζητεί τα pin των συσκευών για να τους απεγκλωβίσει.
Φασίστες παρελαύνουν με κουστούμια σε Κοινοβούλια, συνοδεία τσολιάδων και παιδοβιαστών.
ΖΗΤΩ ΤΟ ΕΘΝΟΣ σε είκοσι άτοκες δόσεις με δώρο είκοσι πρωτότυπα επιφωνήματα περηφάνιας και ένα παγιδευμένο i-phone.
υγ: Κανείς δεν ξέρει αν το όριο έχει παρέλθει.
Κι όπως ορθά αναφέρουν πολλοί φίλοι τον τελευταίο καιρό:
“Όταν μέσα σε μια πόλη γίνονται αδικίες πρέπει να γίνεται επανάσταση.
Όπου δεν γίνεται επανάσταση, καλύτερα είναι
να πέσει φωτιά και η πόλη να καεί προτού να πέσει η νύχτα”
Μπέρτολτ Μπρεχτ-Ο καλός άνθρωπος του Σετσουάν
(Το ελατήριο ήταν και θα παραμείνει ένα λογοτεχνικό ιστολόγιο,. Όμως οι μέρες και οι περιστάσεις στάθηκαν ικανές να το βγάλουν απ’ τα ρούχα του και να ξεχειλώσουν τις σπείρες του. Ο ολοκληρωτισμός και οι διαστροφές της εξουσίας, αλλά και η απάθεια των υποτελών της, ίσως δεν έχουν προηγούμενο σε καιρό “ειρήνης”…)
Με αφορμή την παρουσίαση της γραφικής νουβέλας “Ο Βουνός” , συζητάμε μαζί με το ελατήριο και τον Ρωμανό(συνοδοιπόρο στην γραφή) για την αξία της φαντασίας στην λογοτεχνία, την πολιτική και την ζωή μας, αλλά και για την σημασία της τέχνης των από τα κάτω σε έναν κόσμο όπου κάθε μορφή έκφρασης και επικοινωνίας τυποποιείται “ακαδημαϊκά” για να μετατραπεί εντέλει σε ακίνδυνο, καταναλωτικό προϊόν.
Σκοπός μας δεν είναι η διεξαγωγή μιας εκδήλωσης, όπου οι παριστάμενοι θα ακούν παθητικά τις απόψεις κάποιων “ειδικών” επί του θέματος, αλλά η πρόκληση μιας κουβέντας γύρω από μια λογοτεχνία που δεν θα μένει έξω απ’ την σφαίρα του κοινωνικού διαλόγου, ούτε θα επιζητά να τηρεί τις προϋποθέσεις για να ταξινομηθεί, σύμφωνα με τα κιτάπια των “ειδημόνων”, σε οποιαδήποτε κατηγορία.
Για αυτό τον λόγο, καλούμε αναγνώστες, δημιουργούς, συνοδοιπόρους, φίλες και φίλους να συμμετάσχουν και να συνεισφέρουν σε μια συζήτηση που θα αφορά την συγγραφή, την πολιτική, την ζωή, την δημιουργία και την έκφραση.
Ευχαριστούμε την Κολεκτίβα Εργασίας-Το παγκάκι για την παραχώρηση του χώρου, την Κατερίνα για τον ήχο, τον Τάκη(θέλω να μείνω ανώνυμος) για την αφίσα και τον dj spych για την επιλογή της μουσικής και τις reggae, punk και blues νότες.
Στον πάγκο, δίπλα στα βιβλία του Ελατηρίου θα συνυπάρχουν το διήγημα “Παίζουν ακόμα rock ‘n΄roll” του Ρωμανού από τις εκδόσεις Δυσήνιος Ίππος και η μίνι συλλογή διηγημάτων “Διαφυγή/Φυγή” του Γαβριήλ.
*Η γραφική νουβέλα “Ο Βουνός” είναι το αποτέλεσμα της κοινής προσπάθειας ενός συγγραφέα(το ελατήριο), ενός εικονογράφου(themis hatz. vasconcelos), μιας επιμελήτριας(Alex Zdravkowich) και ενός γραφίστα(Τάκης Θέλω Να Μείνω Ανώνυμος) με σκοπό την παραγωγή ενός βιβλίου όπου οι δημιουργοί και οι συντελεστές κατέληξαν με δημοκρατικές διαδικασίες και αλληλοσεβασμό σε ένα ολοκληρωμένο αρχείο προς έκδοση.
ΤΟ ΕΛΑΤΗΡΙΟ 